რევოლვერი Manurhin MR-73

XX-ე საუკუნის ნახევარზე მეტი პერიოდი საფრანგეთის ჟანდარმერია/პოლიცია ძირითადად ტექნიკურად და მორალურად მოძველებული პისტოლეტებით იყო შეიარაღებული. მათი უმეტესობა ხშირ შემთხვევაში ბრაუნინგის 7,65მმ-ან (.32ACP) სუსტ ვაზნას იყენებდა. ბოროტმოქმედებთან რეალური საბრძოლო შეტაკებების პრაქტიკამ და ანალიზმა აჩვენა, რომ ჟანდარმერიას უფრო სერიოზული ცეცხლსასროლი იარაღი ესაჭიროებოდა. კონკრეტული დანაყოფები მცირე რაოდენობით იყენებდნენ ასევე სხვადასხვა უცხოური წარმოების იარაღებს თუმცა მათი რაოდენობა იყო შეზღუდული.
1960-ანი წლების მიწურულს საფრანგეთის სამართალდამცავმა სტრუქტურებმა რჩევის მისაღებათ ამერიკელ კოლეგებს მიმართეს. ამ პერიოდში აშშ-ს პოლიციის და ფედერალური გამოძიების ბიუროს (FBI) რიგებში რევოლვერები „მეფობდნენ“, შესაბამისად ამერიკელმა კოლეგებმა,  საფრანგეთის სამართალდამცავი სტრუქტურის თანამშრომლებს სწორედ რევოლვერების პრაქტიკული გამოყენების შესახებ გაუწიეს კონსულტაცია და გარკვეული ინსტრუქტაჟი. ბუნებრივია არაფერი არ ხდება უანგაროდ და გარკვეული შეკვეთის იმედად ამრიკული იარაღის მწარმოებელი კომპანია სმიტ და ვესონი (Smith & Wesson) ტექნიკური კუთხით ჩაერთო საფრანგეთის სამართალდამცავი სტრუქტურებისთვის ახალი იარაღის შემუშავებაში. შესაბამისად საფრანგეთის ნაციონალურმა პოლიციამ,  კომისარ რაიმონდ სასიას (Raymond Sasia) თაოსნობით, კომპანია "Smith & Wesson"-ისგან შეიძინა .357 Magnum  ტიპის ვაზნაზე გათვლილი  რევოლვერები, რომელიც ცნობილია სახელწოდებით  „Model 19 RS“ (ბოლოში დამატებული ასოები, სწორედ კომისარის სახელისა და გვარის ინიციალებია). საფრანგეთისთვის დამზადებულ რევოლვერებს ჰქონდა 3 ინჩის (76 მმ) სიგრძის ლულა და ფიქსირებული უკანა სამიზნე მოწყობილობა. ეს რევოლვერი ცნობილია ასევე სახელწოდებით „S&W M19/3“.
საფრანგეთისთვის დამზადებული Smith & Wesson Model 19 RS
გარკვეული პერიოდსი შემდეგ "Smith & Wesson"-მა ფრანგულ კომპანია „Manurhin“-ს გაუწია დახმარება, იმისათვის რომ საფრანგეთში დაწყებულიყო ახალი სამსახურეობრივი ცეცხლსასროლი რევოლვერის წარმოება. კომპანია „Manurhin“ (სრული დასახელება Manufacture de Machines du Haut-Rhin) მანამდე ძირითადად დაკავებული იყო "Walther PP"  / "Walther PPK" ტიპის თვითდამტენი პისტოლეტების ლიცენზირებული კლონების დამზადებით. 1970-ანი წლების დასაწყისში მათ სმიტ და ვესონის დახმარების შედეგად შეიმუშავეს ცეცხლსასროლი რევოლვერი, რომელიც წარმოებაში 1973 წელს ჩაეშვა. რევოლვერს მიენიჭა სახელწოდება  „MR-73“.
MR-73 3 ინჩიანი ლულით და მუდმივი (არარეგულირებადი) სამიზნე მოწყობილობით
ვინაიდან რევოლვერი უნდა ყოფილიყო სამსახურეობრივი, ძირითად კალიბრად არჩეულ იქნა კვლავ ძლიერი ვაზნა .357 Magnum. თუმცა ფაბრიკამ ასევე აქცენტი გააკეთა რევოლვერის სპორტულ დანიშნულებაზე და მოგვიანებით სამოდელო ხაზს შეემატა .38 Special, .32 S&W Long და წრიული აალების .22LR ვაზნაზე გათვლილი ვარიანტები. გარდა სხვადასხვა კალიბრისა, რევოლვერები გამოდიოდა ასევე სხვადასხვა სიგრძის ლულებით (2.25 / 2.75 / 3 / 4 / 4.25 / 5.25 / 6 / 8  და 10 ინჩიანი ლულებით).
კონსტრუქცია და კონსტრუქციული თვისებები
რევოლვერში გამოყენებულია ორმაგი მოქმედების დამრტყმელ-სასხლეტი მექანიზმი, რომელიც იძლევა სროლის შესაძლებლობას, როგორ წინასწარ შეყენებული ჩახმახით, ასევე თვითშეყენებით. კონსტრუქცია ითვალისწინებს ჩახმახის უკან დამხევ მექანიზმს, რომლის წყალობითაც ჩახმახი დაშვებულ მდგომარეობაში იმყოფება ოდნავ უკან, რათა დავარდნისას, ან მყარ ზედაპირზე დაჯახებისას არ მოხდეს შემთხვევითი გასროლა. სასხლეტ მექანიზმში გამოიყენება პატარა საკისრების (ე.წ. პადშიპნიკები) მსგავსი გორგოლაჭები, რომლის წყალობითაც სასხლეტი არის გამორჩეულად რბილი.
დოლურის ბრუნვა ხდება მარცხნივ. ვაზნების ჩასალაგებლად დოლურა სხვა რევოლვერების მსგავსად გადადის მარცნივ. როდესაც დოლურა გადაწეულია მარცხნივ, სასხლეტი მექანიზმი არის ბლოკირებული. დოლურას დაფქისრება ხდება წინ გასაწევი ბერკეტით. აღნიშნული ბერკეტი რევოლვერის ჩაროზე მარცხენა მხრიდან არის დამონტაჟებული.
სამიზნე მოწყობილობები კონკრეტული მოდელიდან გამომდინარე შეიძლება იყოს ან ორ სიბრტყეში რეგულირებადი ტიპის, ან მუდმივი (არარეგულირებადი). სახელურის ლოყები, როგორც წესი დამზადებულია ან მყარი რეზინის მსგავსი პოლიმერისგან ან ხისგან. კონკრეტულ მოდელებს შეიძლება ჰქონდეს თითებისთვის განკუთვნილი ამონაჭრელები / ტარის ბოლოში შესრულებული განიერი ტერფი ან სპორტული ორთოპედიული სახელური.
Manurhin MR-73 4 ინჩიანი ლულით, რეგულირებადი უკანა სამიზნე მოწყობილობით და პოლიმერული სახელურით
Manurhin MR-73 -ის დამზადებისას გამოიყენება უმაღლესი ხარისხი ლეგირებული საიარღო ფოლადი. ლულა მზადდება ცივად ჭედვის მეთოდით, რა დროსაც ხდება ასევე ლულის არხში ჭრილების ფორმირება. ასეთი პროცესის წყალობით ჭრილები გამოდის იდეალურად ზუსტი, პრიალა და მყარი.  ჩარჩოს დამზადება ხდება ფრეზირების მეთოდით წინასწარ ნაჭედი ფოლადის სამზადისგან, რაც დამატებით განაპირობებს იარაღის სიმყარეს და საკმაოდ მაღალ რესურსს. ფაქტიურად რევოლვერის ყველა საპასუხიმგებლო დეტალი გამძლეობით უთანაბრდებოდა ინსტრუმენტალურ ფოლადს.
რამდენადაც ცნობილია რევოლვერს "Manurhin MR-73"  გარანტირებულად შეუძლია 40 000 გასროლის განხორციელება ისე, რომ არ დაქვეითდეს მისი საბრძოლო თვისებები.  ეს ფაქტი განსაკუთრებით მნიშვნელოვანია სპეცდანიშნულების რაზმისთვის, რომლებიც ყოველდღიური ვარჯიშის დროს მინიმუმ 150 ცალ ვაზნას ისვრიან. ცნობისთვის საფრანგეთის ნაციონალური პოლიციის რიგებში მანამდე არსებული „S&W M19/3“ (იგივე Model 19 RS) ვერ უძლებდა ამხელა დატვირთვას.
მაგალითად კომპანია Manurhin -ის მუზეუმში ინახებოდა რევოლვერი MR-73, რომლიდანაც განხორციელდა 100 000-ზე მეტი გასროლა და რევოლვერის ლულის არხი ისევ ახალივით გამოიყურებოდა. ერთერთი საცდელი სროლებისას რევოლვერიდან განხორციელდა 170 000 გასროლა იესე, რომ რევოლვერის არცერთი დეტალი არ დაზიანებულა. საცდელი სროლებისას გამოიყენებოდა ვაზნა  Norma .357 Mag 158 gr. გარკვეულ წყაროებში გვხდება ინფორმაცია, რომ გამოთვლების თანახმად რევოლვერის ლულას შეუძლია განახორციელოს 300 000 გასროლა ისე, რომ შეუმჩნევლად დაქვეითდეს სიზუსტე.   
 
ვინაიდან იარაღი უნდა დამზადებულიყო სახელმწიფო შეკვეთით, კომპანია არ ფიქრობდა ეკონომიურ ფაქტორებზე და ცდილობდნენ იარაღის დეტალები დაემზადებინათ საუკეთესო ფოლადისგან და მათი მორგება ყოფილიყო იდალურ დონეზე. 1 ცალ რევოლვერზე ხელით შესასრულბელი სამუშაოების (დეტალების მორგება, გაპრიალება) დროითი დანახარჯი შეადგენდა 12 საათს, რაც დაახლოებით 50%-ით  ზრდიდა იარაღის თვითღირებულებას. ქარხნული შემოწმობისას და საგამოცდო სროლისას (C.I.P.) გამოიყენება .357 Magnum ტიპის ვაზნები, რომელთა გასროლის დროს რევოლვერის ლულაში და დოლურაში წარმოიქმენება 30%-ით უფრო მეტი წნევა. რიგი წყაროების თანახმად  რევოლვერის დეტალები იმდენად მტკიცეა, რომ დაზიანების გარეშე შეუძლია გაუძლოს მაქსიმალური წნევის ორმაგ გადამეტებას. C.I.P. სტანდარტის თანახმად .357 Magnum ვაზნის შემთხვევაში მაქსიმალურ წნევად განსაზღვრულია 300.00 Mpa (43,511 psi), ხოლო ფრანგული რევოლვერი უძლებს წნევის მატებას 600.00 MPa (87,023 psi)-მდე. თუ დავფიქრდებით და გავითვალისწინებთ .357 მაგნუმის წნევას, ეს ციფრები მართლაც შთამბეჭდავად ჟღერს. მთლიანობაში რევოლვერი MR-73 წარმოადგენს ერთერთ ყველაზე გამძლე და საიმედო რევოლვერს, რომელიც არის მარტივი მოსახმარი. გარდა ამისა იგი გამოირჩევა ფენომენალური სიზუსტით. რევოლვერს 5 -15 გასროლიდან 25 მეტრ დისტანციაზე საშუალოდ უნდა შეესრულებინა 20მმ-ანი ჯგუფი. გარკვეული წყაროების თანახმად თუ რევოლვერი ქარხნული გამოცდისას სიზუსტის ტესტში ვერ აჩვენებდა ასეთ შედეგს იგი არ ტოვებდა ქარხნას.
რევოლვერის წარმოება და შეიარაღებაში მიღება
როგორც უკვე ავღნიშნეთ სტატიის ზემოთ,  MR-73-ის წარმოაბა დაიწყო 1973 წელს და 1980-ანი წლების ბოლომდე აწარმოებდა კომპანია „Manurhin“, ხოლო შემდეგ მისი წარმოება გაგრძელდა ფრანგული კომპანია „Chapuis Armes“-ს ტერიტორიაზე.
რევოლვერი „Manurhin MR-73“ შეიარაღებაში მიიღო საფრანგეთის საპოლიციო სპეცრაზმმა და სხვადასხვა სპეციალურმა სამსახურებმა. მაგალითად საფრანგეთის შინაგან საქმეთა სამინისტროს სპეცდანაყოფმა GIGN (Groupe d’Intervention de la Gendarmerie Nationale - მისი გაშიფრვა ჟღერს როგორც „სწრაფი რეაგირების ნაციონალური ჟანდარმერია“), ასევე რევოლვერი მოხვდა RAID -ის (Recherche, Assistance, Intervention, Dissuasion - ძიება, მხარდაჭერა, ჩარევა, შეკავება) შეიარაღებაში.

საფრანგეთის ძალოვანი უწყებების შეიარაღებაში საშტატო სახით ძირითადად გამოიყენებოდა  2.5, 3 და 4 ინჩანი ლულის მქონე რევოლვერები. სპეციალური სახით მზადდებოდა ასევე დმატებითი დოლურა, რომელიც გათვლილი იყო 9х19 Parabellum (9mm Luger) ტიპის ვაზნაზე.
გარდა ძალოვანი უწყებებისა, რევოლვერი გარკვეული პოპულარობით სარგებლობდა ევროპის სამოქალაქო იარაღის ბაზარზე, როგორც სპორტული და თავდაცვითი იარაღი. გარკვეული წყაროების თანახმად რევოლვერი მცირე რაოდენობით შეიძინა ასევე საბჭოთა კავშირის სპეც სამსახურებმაც, რომელიც შემდგომ უკვე რუსეთის მიერ გამოიყენებოდა, ბელგიური „FN Browning High Power“-ის ნაცვლად. ამდაგვარ  გადაწყვეტილებას საფუძვლად ედო ის, რომ გარკვეული დავალებების/ოპერაციების შესრულებისას 9mm Parabellum (9mm Luger) ტიპის ვაზნა ვერ უმკლავდებოდა დაკისრებულ მოვალეობას და საჭირო იყო უფრო ძლიერი ენერგიის მქონე ვაზნის გამოყენება. რუსულ წყაროებს თუ დავუჯერებთ „Manurhin MR-73“ -ის გამოყენება ხდებოდა მანამდე, სანამ სპეც დანაყოფების რიგებში მოხვდებოდა პისტოლეტი „Гюрза“.
ისტორიული ფაქტები
ისტორიულ ფაქტებს რომ მივყვეთ ფრანგული რევოლვერის სამომავლო ბედზე დიდი გავლენა იქონია კრისტიან პრუტომ (Christian Prouteau). სწორედ მისი თაოსნობით მოხდა 1973 წელს GIGN-ის ჩამოყალიბება და ერთერთი საშტატო იარაღის სახით „Manurhin MR-73“-ის შეიარაღებაში მიღება. კრისტიან პრუტო 9 წელი ხელმძღვანელობდა „GIGN“-ს. მისი იდეალოგია იყო რომ  სპეცდანიშნულების რაზმს უნდა ჰქონოდა ქირურგიული სიზუსტის, ძლიერი და ყველაზე საიმედო იარაღი, რომელიც ერთი ზუსტი გასროლით შეძლებდა ბოროტმოქმედის განეიტრალებას. კრისტიან პრუტო თვად დარწმუნდა საკუთარი გადაწყვეტილების სისწორეში, როდესაც 20 მეტრ დისტანციაზე ერთი გასროლით  მოახდინა ბოროტმოქმედის მხარში დაჭრა, რომელსაც მძევალი ჰყავდა ამოფარებული.
კრისტიან პრუტო (Christian Prouteau) და რევოლვერი „Manurhin MR-73“.  ფოტო გადაღებულია 1973 წელს GIGN -ის წვრთნებზე
 
კრისტიან პრუტოს იდეოლოგიას იზიარებდნენ ასევე საფრანგეთის ძალოვანი სტრუქტურების სხვა მნიშვნელოვანი ფიგურებიც. მაგალითად საპოლიციო სპეცრაზმის BRI (Brigade de Recherche et d'Intervention) კომისარი რობერტ ბრუსარდი, რომელმაც მისი დანაყოფისთვის ოფიციალურად GIGN-ზე ადრე  მიიღო შეიარაღებაში რევოლვერი Manurhin MR-73.  რევოლვერი ასევე მოიწონა და შეიაღარებაში მიიღო კომისარმა ჟორჟ ნგუენ ვან ლოკმა (Georges Nguyen Van Loc წარმოშობით ვიეტნამელი), რომელიც გახლდათ დანაყოფ GIPN-ის (Groupes d'Intervention de la Police Nationale) შემქმნელი.

რეისი 8969
1994 წლის 24 დეკემბერს ალჟირში ჰუარი ბუმედიენის (Houari Boumediene) სახელობის აეროპორტში, ისლამური დაჯგუფების აფრიკელმა წევრებმა ხელში ჩაიგდეს კომპანია „Air France“-ის კუთვნილი თვითმფრინავი Airbus A300B2-1C რეისი ნომრით 8969, რომელიც პარიზში უნდა გაფრენილიყო. ოთხი ტერორისტი ბორტზე ავიდა, როგორც უსაფრთხოების თანამშრომელი. მათ ჩაატარეს სტანდარტული კონტროლი, რის შემდეგაც მოახდინეს მგზავრების და ეკიპაჟის წევრების მძევლად აყვანა. ტერორისტები შეიარაღებულნი იყვნენ კალაშნიკოვის სისტემის ავტომატებით, ებრაული პისტოლეტ-ტყვიამფრქვევებით „UZI”, ხელყუმბარებით და თვითნაკეთი ასაფეთქებელი მოწყობილობებით. ტერორისტებს შორის იყო მათი მეთაური აბდულ აბდულა იაჰია (Abdul Abdullah Yahia).
რეისი 8969 -ის ეკიპაჟის წევრები
ტერორისტების მოთხოვნას წარმოადგენდა, რომ გაენთავისუფლებინათ "ისლამის გადარჩენის ფრონტის" პოლიტიკური პარტიის ლიდერები Abassi Madani და Ali Belhadj, რომლებიც შინა პატიმრობაში იმყოფებოდნენ. მოლაპარაკების პროცესში, ალჟირის პოლიციამ და სპეც სამსახურებმა მოახდინეს თვითფრინავის ბლოკირება ისე, რომ ვერ მოეხდინათ გაფრენა. გარდა ამისა თვითმფრინავს ისევ მიდგმული ჰქონდა ასასვლელი ტრაპი. 2 საათიანი მოლაპარაკების შემდეგ ტერორისტებმა მოითხოვეს პარიზში გაფრენა, რაზეც მიიღეს უარი. ამ ფაქტის შემდეგ მათ ერთერთი მგზავრი მიიყვანეს ტრაპთან და მოახდინეს ცეცხლსასროლი იარაღით გასროლა თავის არეში.  როგორც შემდეგ გაირკვა ეს მგზავრი იყო ალჟირის პოლიციის თანამშრომელი, რომელიც სამაგალითოდ დასაჯეს ტერორისტებმა. მიუხედავად ამ ფაქტისა ხელისუფლება უარს აცხადებდა თვითმფრინავის გაფრენაზე. ამის შემდეგ ტერორისტებმა კიდევ ერთი მგზავრი 48 წლის ვიეტნამელი დიპლომატი ბუი გიანგ ტო (Bui Giang To) გაიყვანეს ტრაპზე და დახვრიტეს. საფრანგეთის ხელისუფლება აწარმოებდა მოლაპარაკებას ალჟირთან, რომ ფრანგული სპეცდანიშნულების დანაყოფი შეეშვათ ალჟირში და მიეცათ სპეც ოპერაციის ჩატარების საშუალბა, რაზეც ალჟირისგან მიიღეს უარი.
ამ პროცესის განმავლობაში ფრანგული GIGN -ის წევრები სასწრაფო წესით ემზადებოდნენ და გადიოდნენ წვრთნებს. უფრო კონკრეტულად ისინი ესპანეთში პალმა დე მალიორკას  აეროპორტში ვარჯიშობენდნენ ზუსტად ისეთივე Airbus A300-ის იერიშზე. სწავლობდნენ მის შიდა პერიმეტრს, შესასვლელებს, სამალავ სივრცეებს და ოპერაციის შესასრულებლად საჭირო სხვა პარამეტრებს. პალმა დე მალიორკაში ჩავიდნენ იმ მიზეზით, რომ თუ ალჟირიდან ექნებოდათ თანხმობა სპეც ოპერაციის ჩატარებაზე, მაშინ აქედან მალევე მოახდენდნენ ალჟირში გადაფრენას.
ალჟირის პოლიცა აგრძელებდა მოლაპარაკებას ტერორისტებთან. 25 დეკემბერს ტერორისტებმა მოლაპარაკების შედეგად საერთო ჯამში გაანთავისუფლეს 63 მგზავრი, რომელთა შორისაც ძირითადად იყვნენ ქალები მცირეწლოვანი ბავშვებით და ისეთი პირები, რომელიც იყვნენ შეუძლოდ. მათ მოთხოვნას კვლავ წარმოადგენდა საფრანგეთში გაფრენა და იმუქრებოდნენ, რომ ყოველ 30 წუთში თითო მგზავრს მოკლავდნენ.
თვითმფრინავის გატაცებიდან 39 საათის შემდეგ საფრენგეთის ხელისუფლების მოთხოვნით ალჟირის პოლიციამ მისცა თვითმფრინავს გაფრენის საშუალება. მთელი ამ პერიოდის მანძილზე თვითმფრინავის ძრავები მუშაობდა დაბალ ბრუნზე შესაბამისად საწვავის გარკვეული ნაწილი იყო უკვე გახარჯული. აქედან გამომდინარე თვითმფრინავი ვერ მიაღწევდა პარიზამდე. საბოლოოდ მიიღეს  გადაწყვეტილება, რომ მარსელში დამჯდარიყვნენ.
26 დეკემბრის გამთენიას თვითმფრინავი დაეშვა მარსელის აეროპორტში. სპეცსამსახურების ინფორმაციით და ვარაუდით ტერორისტები გეგმავდნენ თვითმფრინავის აფეთქებას პარიზის თავზე ან რომელიმე მნიშვნელოვან ობიექტზე შეჯახებას. აღნიშნული ინფორმაცია დადასტურდა მას შემდეგ, რაც ტერორისტებმა მოითხოვეს თვითმფრინავის ავზების ბოლომდე შევსება 27 ტონა საწვავით. რეალურად მარსელიდან პარიზამდე ფრენას ესაჭიროებოდა მხოლოდ 9 ტონა საწვავი.
დენი ფავიე (Denis Favier)
მარსელის აეროპორტთან უკვე მობილიზებულნი იყვნენ GIGN -ის პროფესიონალები, რომელთაც მაიორი დენი ფავიე (Denis Favier) ხელმძღვანელობდა. სპეცოპერაციის დაწყებამდე  ფრანგებმა გამოიყენეს სხვადასხვა მიკროფონები, ღამის ხედვის და ინფრაწითელი მოწყობილობები, რომლითაც ზუსტად განსაზღვრეს თვითმფრინავის რომელ ნაწილში იმყოფებოდნენ ტერორისტები განლაგებული.
ფოტოზე გამოსახულია თვითმფრინავის შტურმის მომენტი. ამ ეპიზოდში GIGN-ის წევრებმა დაუშვეს ერთი შეცდომა. მათ წინასწარ გამზადებულ სიმაღლეზე დაყენებული ტრაპი მიაგორეს თვითფრინავის შესასვლელ კარებთან. სიმაღლის განსაზღვრა მანამდე ზუსტად იგივე ტიპის თვითმფრინავზე ვარჯიშის დროს მოახდინეს და ვერ გათვალეს ერთი საკვანძო მომენტი. მგზავრებით და ბარგით სავსე თვითმფრინავი იყო დაბლა დაწეული (დამჯდარი). შესაბამისად ტრაპი მოექცა კარებზე ოდნავ ზევით, რამაც შეაფერხა კარების სწრაფი გაღება და მოუწიათ ტრაპის ოდნავ უკან გაგორება და შემდე შეხტომა თვითფრინავის სალონში. ამ პროცესმა გარკვეული დრო დააკარგინა GIGN -ის მებრძოლებს.
17:08 საათზე GIGN ( Groupe d’Intervention de la Gendarmerie Nationale) -ის მიერ დაწყებულ იქნა თვითმფრინავზე იერიშის მიტანა. მიუხედავად იმისა, რომ  ტერორისტები შეიარაღებულნი იყვნენ კალაშნიკოვის სისტემის ავტომატებით, ებრაული პისტოლეტ-ტყვიამფრქვევებით „UZI” და ყუმბარებით, ერთერთი საიერიშო ჯგუფის ხელმძღვანელმა ტიერი პრუნიომ (Thierry Prungnaud) საკუთარ იარაღად აირჩია მხოლოდ რევოლვერი Manurhin MR-73. მას შეეძლო აერჩია სხვა უფრო ეფექტური იარაღი, მაგრამ მაინც რევოლვერზე შეაჩერა არჩევანი.  
ტიერი პრუნიომ (Thierry Prungnaud)
ტიერი  პირველი იყო  ვინც შეიჭრა პილოტის კაბინისკენ მიმავალ კორიდორში და 2 გასროლით მოახდინა 1 ტერორისტის ლიკვიდირება, ხოლო მესამე გასროლით სასიკვდილოდ დაჭრა მეორე ტერორისტი.  ამ დროს ერთერთმა ტერორისტმა, რომელიც გვერდით იმალებოდა ტიერის მიმართულებით  მოახდინა ავტომატის ჯერის გაშვება. ავტომატის ჯერის გარდა ტიერის ესროლეს ასევე ყუმბარაც.  მძიმედ დაჭრილმა ტიერიმ გადაიტანა რამოდენიმე ოპერაცია, რამოდენიმეჯერ გაუჩერდა გული, მაგრამ საბოლოოდ იგი გადარჩა და განაგრძო GIGN-ში მუშაობა საცეცხლე მომზადების ინსტრუქტორის პოზიციაზე.  მიღებული ტრავმების გამო მას მოუწია მარჯვენა ხელის ნაცვლად მარცხენა ხელიდან სროლის დაუფლება.  ტიერი ინსტრუქტორად მუშაობდა და სროლას ასწავლიდა 4 წლის განმავლობაში. მუშაობის პერიოდში იგი იყენებდა კომპანია „Manurhin“-ის მიერ საჩუქრად მიღებულ MR-73 –ს. ეს რევოლვერი იყო ზუსტად ისეთი, როგორიც გამოიყენა თვითმფრინავის იერიშის დროს.
თვითმფრინავის დაცხრილული კაბინა
საბოლოო ჯამში GIGN-ის სპეცრაზმის წევრების და სნაიპერების დახმარებით ყველა ტერორისტი იქნა ლიკვიდირებული, მგზავრები კი განთავისუფლებული. სულ ტერორისტებმა მოკლეს 4 მგზავრი, რამოდენიმე მათგანი კი ოპერაციის დროს დაიჭრა. ვისაც დაგინტერესებთ აღნიშნულ ტერაქტზე გადაღებულია მხატვრული ფილმი სახელწოდებით „The Assault“  (L'Assaut), რომელიც 2011 წელს გამოვიდა კინოთეატრებში.
რევოლვერი Manurhin MR-73 დღემდე აგრძელებს სამსახურს GIGN-ის და საფრანგეთის სხვადასხვა ძალოვანი სტრუქტურის რიგებში. აქვე აღსანიშნავია, რომ საფრანგეთის გარდა რევოლვერს იყენებდნენ სხვა ქვეყნის სპეც სამსახურებიც, მაგალითად ავსტრიის საპოლიციო ტაქტიკური დანაყოფი EKO Cobra (Einsatzkommando Cobra).
მიუხედავად იმისა, რომ რევოლვერები ახლანდელ ეპოქაში ნაკლებად არის პოპულარული, საფრანგეთში მაინც არსებობენ თანამშრომლები, რომლებიც დავალების შესრულებისას საკუთარი მოთხოვნით ირჩევენ საიმედო, ზუსტ და მსოფლიოში ერთერთ ყველაზე საუკეთესო რეპუტაციის მქონე რევოლვერს „Manurhin MR 73“.

Kynoch M1885 / Kynoch M1886

1885 წელს ცნობილი ინგლისელი მეიარაღე უილიამ ტრანტერი (William Tranter) გავიდა პენსიაზე, ხოლო მის საკუთრებაში არსებული ქარხნის "The Tranter Gun and Pistol Factory" აქტივები შეისყიდა უილიამის მეგობარმა ჯორჯ კაინოკმა (George Kynoch), რომელიც მანამდე ვაზნების წარმოებით იყო დაკავებული. ჯორჯ კაინოკმა ტრენტერის ქარხნის შეძენის შემდეგ შეცვალა მისი დასახელება და დაარეგისტრირა სახელწოდებით „Kynoch Gun Factory“. ახალი ქარხნის მმართველად დაინიშნა იარაღის კონსტრუქტორი ჰენრი სკლანდი (Henry Schlund). სკლანდმა 1885 წელს დააპატენტა რევოლვერის კონსტრუქცია, რომლის კვანძები გარკვეულ წილად წააგავდა ტრენტერის სისტემის რევოლვერებს. ამავე წელს დამზადებულ იქნა პიველი მოდელის მცირე პარტია. დღეს ეს რევოლვერი სხვადასხვა ლიტერატურაში მოხსენიებულია, როგორც “Kynoch Model 1” (Kynoch M1885)(გარკვეულ ლიტერატურაში შეიძლება შეგხვხდეს დასახელებით Kynoch-Schlund Model 1).
“Kynoch Model 1” (Kynoch M1885). კალიბრი .450
რევოლვერი წარმოადგენდა ე.წ. გადასახსნელ ჩარჩოიან ტიპს. დოლურაში ვაზნების ჩალაგება ხდებოდა ლულის ბლოკის განთავისუფლებით და დაბლა დაწევით. დოლურის ღერძში ჩამაგრებული იყო ვარსკვლავისებური ექსტრაქტორი, რომელიც გახსნის შემდეგ  უზრუნველყოფდა მასრების ერთდროულად ამოყრას. რევოლვერში გამოიყენებოდა ორმაგი მოქმედების სასხლეტი მექანიზმი, რომელსაც ჰქონდა დაფარული ჩახმახი. სასხლეტი მექანიზმის თავისებურებას წარმოადგენდა 2 ცალი სასხლეტი. ქვედა სასხლეტზე თითის დაწოლის შემთხვევაში ხდებოდა დოლურას გადაბრუნება და ჩახმახის შეყენება, ხოლო ზედა სასხლეტზე თითის დაწოლით მსროლელი ანხორციელებდა გასროლას.
თუ მსროლელი ერთდროულად დააწვებოდა ორივე სასხლეტს, ამ შემთხვევაში გასროლა ხდებოდა ისე, როგორც ორმაგი მოქმედების სასხლეტი მექანიზმის მქონე რევოლვერებში. იარაღის წარმოება მცირე პარტიებად ხდებოდა სხვადასხვა კალიბრის ბრიტანულ ვაზნებზე: 430 Tranter Short Centrefire, .450 Adams, .455/.476 Enfield Mk II. ჯორჯ კაინოკი რევოლვერებს სთავაზობდა ბრიტანეთის ოფიცრებს, რომლებსაც შეეძლოთ იარაღის შეძენა საკუთარი სახრებით, თუმცა დიდი გაბარიტების და წონის გამო ნაკლებად ინტერესდებოდნენ. საცდელი სახით ასევე დამზადდა მცირე კარაბინის მსგავსი რევოლვერები, რომელიც ფოლადის მოხსნადი დუგლუგით კომპლექტებოდა, თუმცა არც ასეთი გადაწყვეტილება აღმოჩნდა კომერციული თვალსაზრისით გამართლებული.
რევოლვერის მარკირება ლულის ზემოდან
1886 წელს ჰენრი სკლანდმა დააპატანეტა ახალი რევოლვერი, რომელიც წარმოადგენდა წინამორბედი რევოლვერის გადამუშავებულ ვარიანტს. აღნიშნულ რევოლვერს ეწოდა “Kynoch Model 2” (Kynoch M1886).  იგი პირველი მოდელისგან განსხვავდებოდა იმით, რომ ორივე სასხლეტი მთლიანად იყო მოქცეული დამცავ კავში.
“Kynoch Model 2” (Kynoch M1886). კალიბრი .476
ასევე რევოლვერის  გაბარიტების შემცირების მიზნით სკლანდმა სცადა 5 ინჩიანი ლულის მქონე რევოლვერების წარმოება. ასეთ კონფიგურაციაში ლულა 152,4მმ-დან  შემცირდა 127 მმ-მდე.   
ქარხანამ ასევე კომერციული მიზნით დაიწყო .320 Tranter, .360 Tranter, .380 Tranter, .400 Tranter, .297/300 Tranter და .300 Tranter კალიბრის ბრიტანულ ვაზნებზე გათვლილი შედარებით მცირეგაბარიტიანი  რევოლვერების წარმოება, რომელთა ლულის სიგრძე შესაძლოა ყოფილიყო 4 ან 3 ინჩი. აღნიშნული რევოლვერები იყიდებოდა, როგორც თავდაცვითი იარაღი, თუმცა საბოლოოდ არცერთი მათგანი არ აღმოჩნდა კომერციულად წარმატებული.
.380 კალიბრის ვაზნაზე გათვლილი 4 ინჩიანი ლულის მქონე თავდაცვითი რევოლვერი. იგი გარდა მცირე გაბარიტებისა, გამოირჩეოდა იმით, რომ ტარის ბოლოში არ ჰქონდა ღვედის გასაყრელი რგოლი
ძალიან მალე კომპანიას შეექმნა ფინანსური პრობლემები და გაკოტრების პირას აღმოჩნდა. ჯორჯ კაინოკი შეეცადა პრობლემების მოგვარებას და გაემგზავრა აფრიკაში რათა იქ დაეფუძნებინა წარმომადგენლობა, რომლის დახმარებითაც მოახდენდა იარაღის გატანას აფრიკის ქვეყნებში. ზუსტად ამ პერიოდში ჯორჯ კაინოკი გახდა ავად. რიგი წყაროების თანახმად ამ ყველაფერს დამეტა ისიც, რომ უყურადღებოდ დატოვებული თანამშრომლები აჯანყდნენ. საბოლოოდ ჯორჯ კაინოკი გარდაიცვალა. კომპანიის მფლობელი გახდა ჰენრი სკლანდი და ეწოდა  „Aston Arms Co“, თუმცა 1891 წელს კომპანიამ საერთოდ შეწყვიტა არსებობა.
სულ საერთო ჯამში „Kynoch Gun Factory“-მ მისი მცირეხნიანი არსებობის მანძილზე დაამზადა დაახლოებით 600 ცალი რევოლვერი, რომელიც დღეს საკმაოდ იშვითია და კოლექციონერებიც დიდ თანხას იხდიან მასში. განსაკუთრებულ იშვიათობას წარმოადგენს 1885 წლის (ე.წ. პირველი მოდელი).

Hotchkiss Universal

მეორე მსოფლიო ომის დასრულების შემდეგ საფრანგეთის ხელისუფლებამ   არმიისგან მიიღო შეკვეთა ახალ პისტოლეტ-ტყვიამფრქვევზე. არმიას ესაჭიროებოდა 9x19 Parabellum -ტიპის ვაზნაზე გათვლილი იარაღი, რომელიც ეფექტური იქნებოდა 200 მეტრამდე სასროლათ. ერთერთ მთავარ მოთხოვნას წარმოადგენდა ის, რომ პისტოლეტ-ტყვიამფრქვევი უნდა ყოფილიყო მაქსიმალურად ერგონომიული და გამაყონებისთვის მოსახერხებელი. გარდა ზემოაღნიშნულისა ასევე შესაძლებელი უნდა ყოფილიყო იარაღის დაკეცვა, რაც შეამცირებდა მის საერთო გაბარიტებს და  გაადვილებდა გადატანას/ტრანსპორტირებას. ტაქტიკურ-ტექნიკური დავალების და მოთხოვნების მომზადეის შემდეგ გარკვეული საწარმოები და საკონსტრუქტორო ჯგუფები ჩაერთვნენ იარაღის შემუშავებაში. დაახლოებით 40-ანი წლების მიწურულს ასპარეზზე გამოჩნდა რამოდენიმე საცდელი  ეგზემპლარი. მათ შორის იყო პისტოლეტ-ტყვიამფრქვევი MAT-49, რომელიც გახდა ამ კონკურსის გამარჯვებული. კონკურსანტებს შორის იყო შატელროს საწარმოში (Manufactures d’Armes de Châtellerault) შემქნილი პისტოლეტ-ტყვიამფრქვევი “PM MAC 47/1“, რომელზეც უკვე ვისაუბრეთ  სტატიაში  > PM MAC 47/1 (MAC mle 1947), ხოლო მეორე იყო ყველაზე საინტერესო  ეგზემპლარი "Carabine Mitrailleuses Type M2", რომელიც 1949 წელს წარმოადგინა კომპანიამ „Societe des Armes a Feu Portatives Hotchkiss et Cie“. აღნიშნულ საცდელ მოდელს არაოფიციალურად მიენიჭა სახელწოდება „Hotchkiss Universal“.  
 
პისტოლეტ-ტყვიამფრქვევი „Hotchkiss Universal“
 
სახელწოდება წარმოადგენდა ერთგვარ გათვლას, რომლის თანახმად პისტოლეტ-ტყვიამფრქვევი მისი კონსტრუქციდან გამომდინარე იქნებოდა "უნივერსალური იარაღი", როგორც საფრანგეთის ძირითადი არმიისთვის, ასევე სადესანტო, ჯავშანსატანკო და სხვა სპეციალური დანაყოფებისთვის.
 
 
პისტოლეტ-ტყვიამფრქვევი „Hotchkiss Universal“ აღჭურვილი იყო საკეცი დუგლუგით, საკეცი მჭიდის მიმღებით და საკეცი ლულით. კონსტრუქტორებმა გადაწყვიტეს იარაღის გაბარიტების შემცირების კუთხით გაეკეთებინათ მაქსიმუმი და ისე შეემუშავაბეინათ ავტომატიკის  მექანიზმი, რომ დეტალები ყოფილიყო რაც შეიძლება მოკლე.
იარაღის ლულა გარედან არის ცილინდრული ფორმის და ბოლოში შესრულებული აქვს 2 ცალი შვერილი ელემენტი. ერთი ზემოდან, ხოლო მეორე ქვემოდან. ზედა შვერილი წარმოადგენს წინა სამიზნე მოწყობილობის სამაგრს, ხოლო ქვედა შვერილი წერმოადგენს ერთგვარ დეტალს, რომელიც მჭიდის მიმღების დაკეცილ მდგომარეობაში ყოფნის დროს, ზღუდავს მჭიდის წინ გადაადგილებას. სავაზნის ნაწილში ლულას გააჩნია შემსხვილება, რომლითაც ჩამაგრებულია ლულის კოლოფში. აღნიშნულ გამსხვილებაზე ასევე შესრულებულია ღარები, რომლითაც ლულა ფიქსირდება მუშა მდგომარეობაში.

პისტოლეტ-ტყვიამფრქვევის ლულის კოლოფი წარმოადგენს ძირითად მილისებურ დეტალს, რომელშიც განთავსებულია საკეტი და დამაბრუნებელ-საბრძოლო ზამბარა. მილისებური კოლოფის ქვემოდან დამაგრებულია ე.წ. ქვედა ლულის კოლოფი, რომელშიც ადგილს იკავებს დამრტყმელ-სასხლეტი მექანიზმი, ხოლო წინა ნაწილში დამონტაჟებულია მოძრვაი მჭიდის მიმღები. ლულის კოლოფის წინა ნაწილში ასევე დამარებულია მოგრძო დეტალი, რომელიც უზრუნველყოფს ლულის ფიქსირებას სამუშაო მდგომარეობაში. მილისებურ ლულის კოლოფს ბოლოში აქვს ჭიქისებური ხუფი. იარაღის მარჯვენა წინა ნაწილში შესრულებულია ამოჭრილი ფანჯარა, რომლის დანიშნულებაც არის მასრების ამოყრა.  ტრანსპორტირების დროს აღნიშნული ფანჯარა იხურება სპეციალური თავსაფარით. საკეტის უკან გადაადგილების შემთხვევაში ხუფი ავტომატურად იხდება. იარაღის ავტომატიკა მუშაობს თავისუფალი საკეტის პრინციპით. საკეტი წარმოადგენს მასიურ ფოლადის დეტალს, რომელსაც ზედა ნაწილი აქვს ცილინდრული ფორმის, ხოლო ქვედა ნაწილი ფიგურული სახის. საკეტში ჩამაგრებულია საცემი და მასრების ექსტრაქტორი. საკეტის უკან ლულის კოლოფში მოთავსებულია მასიური დამაბრუნებელ-საბრძოლო ზამბარა. საკეტის შესაყენებელი (გადასატენი) სახელური სროლის დროს ინარჩუნებს უძრავ მდგომარეობას.
 სროლის რეჟიმების გადამრთველი ღილაკი მარკირებით A
პისტოლეტ-ტყვიამფრქვევიდან შესაძლებელია, როგორც ერთეული, ასევე სრულიად ავტომატური ჯერებით ცეცხლის წარმოება. სროლის რეჟიმების გადამრთველი წარმოადგენდა ღილაკს. რომელზეც მარჯვენა მხრიდან თითით დაწოლის შემთხვევაში აქტიურდება ავტომატური ჯერებით სროლის რეჟიმი, ხოლო მარცხენა მხრიდან დაწოლის შემთხვევაში სასხლეტი მექანიზმი გადადის ერთეული გასროლების რეჟიმში. ღილაკი მარცხენა მხრიდან მარკირებულია ასოთი "A", ხოლო მარჯვენა მხრიდან ასოთი "R". იარაღის ვაზნებით კვება ხდება 32 ცალ ვაზნაზე გათვლილი კოლოფისებური მჭიდით. Hotchkiss Universal -ს აქვს მარტივი კონსტრუქციის ღია სამიზნე მოწყობილობა. წინა სამიზნე განთავსებულია ლულის ცხვირთან შესრულებულ სადგარზე და უკეთია დამცავი რგოლი. უკანა სამიზნე დამონტაჟებულია მილისებური ლულის კოლოფის უკანა ნაწილში და წარმოადგენდს საგდულიანი ტიპის სამიზნეს, რომელსა გააჩნია 2 პიზიციაზე 50 და 100 მეტრზე დამიზნების შესაძლებლობა.
იარაღის პისტოლეტისებური სახელური ვიზუალურად ჰგავს ტრადიციულ დეტალს, თუმცა იგი წარმოადგენს შუაში ცარიელ U-სებურ დეტალს, რომელსაც არ აქვს წინა კედელი. სახელურს გვერდებზე გააჩნია პლასტმასის ლოყები. ტრანსპორტირების დროს პისტოლეტისებური სახელური ღერძის მეშვეობით იკეცება წინ და მასში არსებულ სიცარიელეში იმალება სასხლეტი კავი. პისტოლეტისებური სახელურის სამაგრი ღერძი ამავდროულად წარმოადგენს მილისებური საკეცი დუგლუგის ღერძს. დუგლუგის ბოლოში შესრულებულია მეტალის მხარზე საბჯენი, რომელსაც ბოლოში  ხისგან გამოთლილი საზურგე დეტალი აქვს დამაგრებული.
 
რა მოქმედებებით ხდებოდა იარაღის დაკეცვა?
პისტოლეტ-ტყვიამფრქვევის დაკეცვა ხდება შემდეგნაირად: 1. ლულის გასწვრივ იკეცება მჭიდის მიმღები, რის შემდეგაც შესაძლებელია მასში მოთავსებული მჭიდის უკან გადაადგილება იქამდე, სანამ არ მოხდება მჭიდის მიბჯენა ლულის კოლოფზე;
 
 
2. ლულის კოლოფის წინა ნაწილში სპეციალური ბერკეტის გადაწევის შემდეგ ლულაზე ხელის დაწოლით ლულა შედის ლულის კოლოფში. აღნიშნული ოპერაციის დროს ლულა აწვება საკეტს და კუმშავს დამაბრუნებელ-საბრძოლო ზამბარას. ამ ოპერაციის შემდგომ ლულის დაფიქსირება ხდება დაკეცილ მდგომარეობაში;
 
 აღნიშნულ ფოტოზე დაკეცილია ასევე ლულაც
 
3. დუგლუგის დასაკეცად აუცილებელია მოვქაჩოთ მის უკანა ნაწილს, რაც გამოიწვევს დუგლუგის განთავისუფლებას და შემდგომ შესაძლებელია დავკეცოთ ლულის კოლოფის გასწვრივ ქვემოთა მხარეს. დუგლუგის დაკეცვის დროს ასევე იკეცება პისტოლეტისებური სახელური. როდესაც დუგლუგი დაიკეცება ბოლომდე ხდება მისი დაფიქსირება.
იარაღის საბრძოლო მდგომარეობაში მოყვანა ხორციელდება უკუთანმიმდევრობით.
 
„Hotchkiss Universal“-მა გამოცდები გაიარა 1949 წელს და მიიღო დადებითი რეკომენდაცია შეიარაღებაში მიღების კუთხით. გამოცდების დროს მთავარ პლიუსად დასახელდა ტრანსპორტირების დროს მაქისმალურად კომპკატური გაბარიტები. განაკუთრებული დაინტერესება პისტოლეტ-ტყვიამფრქვევმა გამოიწვია საპარაშუტო დესანტის და საბრძოლო მანქანების ეკიპაჟის წევრებში. თუმცა მიუხედავად ამისა იარაღს გააჩნდა მთელი რიგი უარყოფითი მხარეები: 1. იარაღი აგებულება იყო საკმაოდ რთული და საჭიროებდა განსხვავებული კონფიგურაციის დეტალებს რაც იწვევდა სირთულეებს წარმოების კუთხით; 2. მისი წარმოებას ესაჭიროებოდა სკმაოდ მაღალი მატერიალური და დროითი რესურსი; 3. მიუხედავად იმისა, რომ პისტოლეტ-ტყვიამფრქვევი დაკეცილ მდგომარეობაში არის საკმაოდ კომპაკტური, მას არ შეუძლია დაკეცილი დუგლუგით სროლის წარმოება, რაც ძალიან დიდ მინუსად შეიძლება ჩაითვალოს.
თუმცა ამ ყველაფრის მიუხედავად, 1949 წელს გამოიცა ბრძანება, რომლის თანახმად „Hotchkiss Universal“ უნდა წასულიყო საფრანგეთის შეიარაღებული ძალების  გარკვეული დანაყოფების რიგებში. საბოლოოდ კომპანიამ „Societe des Armes a Feu Portatives Hotchkiss et Cie“ შეძლო მხოლოდ მცირე პარტიის დამზადება, რამაც კითხვისნიშნის ქვეშ დააყენა პისტოლეტ-ტყვიამფრქვევის შეიარაღებაში მიღების საკითხი. რიგი წყაროების თანახმად საფრანგეთის ხელისუფლებამ არ მოისურვა კომპანიასთან თანამშრომლობა, რადგანაც იგი არ იყო სახელმწიფო ფაბრიკა.  
თუმცა „Hotchkiss Universal“ არაოფიციალურად მცირე პარტიის სახით მაინც მოხვდა საფრანგეთის არმიაში და გამოიყენებოდა ინდოჩინეთში მომხდარ შეიარაღებულ კონფლიქტებში. მას ასევე იყენებდნენ სადესანტო დანაყოფები. 
ძალიან მალე „Hotchkiss Universal“-ით დაინტერესდა  სმხრეთ ამერიკა, კერძოდ ვენესუელის არმია. 1952 წელს კომპანიამ "Societe des Armes a Feu Portatives Hotchkiss et Cie“  მცირე პარტია მიაწოდა ვენესუელის არმიას. ამავე პერიოდში ვენესუალაში მიმდინარეობდა შეიარაღებული დაპირისპირებები. გარკვეული წყაროების თანახმად სწორედ ამ დაპირისპირებებში  გამოიყენეს პისტოლეტ-ტყვიამფრქვევი „Hotchkiss Universal“.  ვენესუელა აღმოჩნდა პირველი და უკანასკნელი უცხო ქვეყანა, რომელმაც დაუკვეთა კომპანიას პისტოლეტ-ტყვიამფრქვევი „Hotchkiss Universal“.
 
 
არცერთი სხვა ქვეყანა არ დაინტერესდა ასეთი კონფიგურაციის იარაღით, რის შემდეგაც 1955 წელს საბოლოოდ შეწყდა მათი წარმოება. ვარაუდის დონეზე არსებობს ინფრმაცია, რომ სულ საერთო ჯამში დამზადებული პისტოლეტ-ტყვიამფრქვევების რაოდენობამ შეადგინა დაახლოებით 7000 ცალი ეგზემპლარი.
70-ან წლებში საფრანგეთმა მოახდინა პისოლეტ-ტყვიამფრქვევის ჩამოწერა. ვენესუელაში იგი უფრო დიდხანს შემორჩა, თუმცა საბოლოოდ მათი გარკვეული ნაწილი დაექვემდებარა უტილიზაციას, ხოლო გარკვეული ნაწილი დაასაწყობეს.
 

Winchester M1912 (M12)

კომპანია „Winchester Repeating Arms Company“-ის კონსტრუქტორმა ტომას კროსლი ჯონსონმა  (Thomas Crosley Johnson) 1910 წელს დაიწყო მუშაობა და 1911 წლის მიწურულს საფუძვლიანად გადაამუშავა ჯონ ბრაუნინგის 1897 წლის მოდელის (Winchester M1897) "პომპიანი" თოფი. გადამუშავებული მოდელი საბოლოო სახით 1912 წელს გამოჩნდა. შესაბამისად მას მიენიჭა სახელწოდება „Winchester Model 1912“ (ასევე ცნობილია სახელწოდებით „Winchester M12“). შეიძლება ითქვას, რომ გადამუშავება მოხდა ძირეულად. შეიცვალა ჩაკეტვის პრინციპი, ლულის კოლოფი გახდა დახურული და ღია ჩახმახის ნაცვლად გამოყენებულ იქნა შიდა ჩახმახი. მხოლოდ რამოდენიმე ელემენტი შემორჩა ბრაუნნგის მიერ შექმნილი მოდელიდან. ახალი მოდელის გამოშვება კომპანია „Winchester“-მა თავდაპირველად დაიწყო 20 კალიბრიან ვაზნაზე და ცნობილი გახდა მარკეტინგული დასახელებით  „Perfect Repeater“. 1914 წელს სავაჭრო კატალოგებში გამოჩნდა 12 და 16 კალიბრიან ვაზნაზე გათვლილი მოდელები, ხოლო 1934 წელს ასორტიმენტს შეემატა 28 კალიბრიანი ვარიანტი. ასევე მცირე რაოდენობით მზადდებოა .410 კალიბრის ვერსია, რომელიც წარმოადგენდა Winchester M1912-ის მცირეგაბარიტიან ვარიანტს (აღნიშნულ კალიბრზე გათვლილ მოდელს მოიხსენიებენ როგორც “Model 42”). ძირითადად ყველა კალიბრის ვაზნაზე გათვლილი მოდელის ლულისქვეშა მჭიდში საშტატო სახით თავსდებოდა 5  ცალი ვაზნა, მაგრამ თუ ვაზნის სიგრძე არ აღემატებოდა 61მმ-ს, მაშინ  შესაძლებელი იყო მჭიდში 6 ცალი ვაზნაის მოთავსება. სტანდარტულად ლულის სავაზნის სიგრძე შეადგენდა 70 მმ-ს, თუმცა რიგ ეგზემპლარებზე შესაძლოა იყოს 65მმ სიგრძის სავაზნით შესრულებული ლულა.

Winchester M1912  
კონსტრუქციულად Winchester M1912 იყო ორიგინალური თოფი, რომელიც მნიშვნელოვნად განსხვავდებოდა მოგვიანებით დამზადებული ანალოგიური ტიპის პომპიანი თოფებისგან. ლულის გადაკეტვა ხდებოდა საკეტის გადახრით. ლულის კოლოფის ზედა ნაწილში შესრულებული იყო სამკუთხა ამონაჭრელი ღარი, რომელშიც შედიოდა საკეტის უკანა ნაწილზე არსებული შვერილი (ე.წ. ბჯენი) და ახდენდა ლულის საიმედო გადაკეტვას.
სასხლეტი კავის დამცავის წინა ნაწილში განლაგებული იყო ჰორიზონტალურად მოძრავი მცველის ღილაკი, რომლის გააქტიურებაც მსროლელს შეეძლო მხოლოდ იმ შემთხვევაში, როდესაც ჩახმახი შეყენებულ მდგომარეობაში იმყოფებოდა. 
ლულის კოლოფის დამზადება ხდებოდა მთლიანი ფოლადის სამზადისგან, რომელიც ფრეზირების მეთოდით იღებდა შესაბამის ფორმას. აქედან გამოდმინარე იგი იყო საკმაოდ მასიური და ჰქონდა მსხვილი კედლები.
დამრტყმელ-გამშვები მექანიზმი აწყობილი იყო სპეციალურ ჩარჩოზე, რომელიც წარმოადგენდა სასხლეტის დამცავი კავის ნაწილს. დაშლის დროს აღნიშნული მექანიზმი იხსნებოდა ერთი ხრახნის მოშვებით და მარტივად მოდულის სახით ამოდიოდა ლულის კოლოფიდან.
თოფს არ გააჩნდა ეგრედწოდებული სასხლეტის  გამთიშველი (disconnector), შესაბამისად სროლის წარმოება შესაძლებელი იყო ორნაირი რეჟიმით: 1. მოძრავი ტიბჟირის გადატენვის შემდეგ მსროლელი დააწვებოა თითს სასხლეტზე, განახორციელებდა გასროლას, აუშვებდა თითს სასხლეტიდან და ასე იმეორებდა გასროლიდან გასროლამდე;  2. მსროლელი დააწვებოდა სასხლეტს თითს და მხოლოდ ტიბჟირის უკან და წინ მოძრაობით ანხორციელებდა გასროლების ციკლს. ამდაგვარ სროლის რეჟიმს მოგვიანებით უწოდეს "Slam fire". მაგალითისთვის ზუსტად ასეთივე პრინციპით შეიძლებოდა სროლის წარმოება Winchester M1897-დან და სამხედრო დანიშნულების ლეგენდარული პომპიანი თოფიდან „Ithaca 37“. ასეთი სასხლეტი მექანიზმის წყალობით, კარგად ნავარჯიშებ მსროლელს ფაქტიურად შეეძლო ცეცხლის წარმოება ნახევრად ავტომატური სროლის რეჟიმის იდენტურად.
ლულისქვეშა მჭიდში ვაზნების ჩალაგება ხდება ლულის კოლოფის ქვედა მხრიდან შესრულებული ფანჯრის მეშვეობით
Winchester M1912 -ის სამიზნე მოწყობილობა შედგება ლულის კოლოფის ზემოდან შესრულებული ღარისგან და მარტივი წინა სამიზნისგან. დაშლის დროს ლულა და ლულისქვეშა მჭიდი იხსნებოდა ერთიანი ბლოკის სახით. შესაბამისად იარაღის ტრანსპორტირებისას მსროლელი იღებდა ორ ბლოკს. 1. კონდახი ლულის კოლოფით და სასხლეტი მექანიზმით; 2. ლულა, ლულისქვეშა მჭიდით და ტიბჟირით.

საკეტის დებლოკირატორი ბერკეტი განთავსებული იყო სასხლეტის დამცავი კავის უკან მარცხენა მხარეს. თუ ლულის სავაზნეში მიწოდებული იყო ვაზნა და შიდა ჩახმახი იკავებდა  შეყენებულ მდგომარეობას, მსროლელი ვერ მოახდენდა ტიბჟირის ხელით გადაწევას და შესაბამისად ლულიდან ვაზნის ამოგდებას. ამისათვის საჭირო იყო დებლოკირატორ ბერკეტზე თითს დააწოლა და  ამავდროულად ტიბჟირის უკან გადაწევა.
Winchester M1912 „Trench Gun“ და „Riot Gun“
პირველი მსოფლიო ომის პერიოდში კომპანიამ მიიღო სამხედრო შეკეთა „Winchester M1912“ და „Winchester M97”-ზე. შეკვეთის ფარგლებში დამზადდა 20 000 ეგზემპლარი, ეგრედწოდებული „სასანგრე“ ვარიანტის „Winchester M1912 Trench“ სახით, რომლებმაც პირველ მსოფლიო ომში გაიარეს საბრძოლო ნათლობა. მეორე მსოფლიო ომში Winchester M1912 „Trench Gun“ კვლავ მოხვდა შეიარაღებაში.
Winchester M1912 „Trench Gun“
გარკვეული წყაროების თანახმად არმიას სამთავრობო შეკვეთის თანახმად მიეწოდა 80 000 ცალი "სასანგრე" თოფი და შემდგომ კიდევ დამატებით  6000 ცალი. მათი გამოყენება ხდებოდა საზღვაო ქვეითთა კორპუსის, სამხედრო საჰაერო ძალების და სამხედრო საზღვაო ფლოტის მიერ.  გარდა ზემოაღნიშნულია “Winchester М12” პოპულარობით სარგებლობდა კორეის და ვიეტნამის ომში. პირველ მსოფლიო ომში გამოყენებულ „Winchester M1912 Trench“-ს ლულის გარსაცმზე ნასვრეტები შესრულებული ჰქონდა 6 რიგად, ხოლო 1942 წლიდან ნასვრეტების განლაგება შეიცვალა და ხდებოდა 4 რიგად.
სამხედრო შესრულებით დამზადებული მოდელი Winchester M1912 „Trench“ იწარმოებოდა მხოლოდ 12 კალიბრიანი ვერსიის სახით, რომელსაც ჰქონდა 510 მმ სიგრძის ლულა, ქარხნულად დაყენებული პერფორირებული ლულის გარსაცმი, რომელიც იცავდა მსროლელს ცხელ ლულაზე ხელის დადებისგან და დამწვრობის მიღებისგან. ასევე  სამხედრო Winchester M1912 „Trench“ -ს ლულის ბოლოში ჰქონდა ამერიკული საშტატო ხიშტ-დანის (U.S. M1917 Bayonet) სამაგრი.
ომამდე დამზადებულ ეგზემპლარებში ტიბჟირი იყო დამაგრებული ოდნავ წინ, ხოლო უკიდურეს უკანა პოზიციაში გადაწევისას იგი არ მიდიოდა ლულის კოლოფამდე (რჩებოდა დაახლოებით 50 მმ-ანი დაშორება). ომის შემდგომ დამზადებულ М12-ებზე  გამოჩნდა დაგრძელებული ტიბჟირი. ტიბჟირის გადასაწევად საჭირო ძალისხმევა შეადგენდა 4 კგ-ს.
Winchester M1912 „Riot gun“
პირველი მსოფლიო ომის შემდეგ Winchester M1912 „Trench“-ის ბაზაზე შეიქმნა ეგრედწოდებული საპოლიციო ვარიანტი  Winchester M1912 „Riot“, რომელიც სამხედრო მოდელისგან განსხვავდებოდა იმით, რომ არ ჰქონდა ლულის გარსაცმი და ხიშტ-დანის სამაგრი კრონშტეინი. Winchester M1912 „Riot“ გამოიყენებოდა   აეროპორტების, გემების და საპორტო ნაგებობების დასაცავად.
Winchester M1912-ის საიმედოობას მაქსიმალურად ზრდის ის მომენტი, რომ ლულის კოლოფი და აბსოლიტურად ყველა დეტალი დამზადებულია ფოლადისგან, ხოლო რიგი დეტალები კი ამავდროლულად წრთობასაც გადიოდა. სწორედ ამიტომ იგი უძლებდა საკმაოდ დიდ დატვირთვას სამხედრო/საველე პირობებში. შეიძლება ითქვას, რომ Winchester M1912 ამერიკის კონტინენტზე ნახევარ საუკუნეზე მეტი ხნის განმავლობაში ითვლებოდა ყველაზე გავრცელებულ პომპიან იარაღათ.   მიუხედავად მაღალი საიმედოობისა და დეტალების დიდი სიოცხლისუნარიანობისა Winchester M12 -ის წარმოება 1963 წელს შეწყვეტილ იქნა. თუმცა სპეციალური შეკვეთით მათი დამზადება ხდებოდა 2006 წლამდე.  (რიგი წყაროების თანახმად წარმოება დაიწყო 1912 წლის აგვისტოში და შეწყდა 1964 წლის მაისში). საერთო ჯამში მთელი წარმოების მანძილზე დამზადებულ იქნა დაახლოებით 2 000 000 -ზე მეტი „Winchester M1912“-ის სხვადასხვა ვარიანტი.