ვიეტნამური K-50M

ალბათ ყველასთვის ცნობილია ის ფაქტი, რომ ვიეტნამის ომში, ვიეტნამელი მებრძოლები ძირითადად კომუნისტური ბლოკის ტერიტორიაზე დამზადებული ცეცხლსასროლი იარაღით იყვნენ შეიარაღებული. გარდა ამისა 60-ან წლებში ამერიკელი  სამხედროები ვიეტნამელებთან შეტაკების დროს ხშირად აწყდებოდნენ კუსტარული წესით დამზადებულ ცეცხლსასროლ იარაღსაც. ვიეტნამის ომგამოვლილი ერთერთი ამერიკელი მებრძოლი, თავის მოგონებებში აღწერს შემდეგ ფაქტს: „1967 წლის მიწურულს გაუვალ და მჭიდრო ბალახიან ადგილას გადავაადგილდებოდით. უეცრად ვიეტნამელების დანაყოფს გადავაწყდით. უკვე შებიდნებული იყო სროლა რომ ატყდა. მე საზღვაო ქვეითებთან ერთად აღმოვჩნდი ფლანგზე. იმ საღამოს ბევრი ტყვია-წამალი “დავწვით” ჩვენც და ვიეტნამელებმაც. მათი მხრიდან ერთერთი მებრძოლის იარაღი განსხვავებული ხმით და საგრძნობლად მაღალი სროლის ტემპით ისროდა, ვიდრე კალაშნიკოვის ავტომატი. გამთენიამდე 1 საათით ადრე ამ იარაღმა შეწყვიტა სროლა. დილით წავედით ტერიტორიის დასათვალიერებლად და ჩვენი პოზიციიდან 30 მეტრში აღმოვაჩინეთ გარდაცვლილი ჯარისკაცი, რომელსაც თან ჰქონდა ჩვენთვის უცნობი ცეცხლსასროლი იარაღი. მხოლოდ იმას მივხდი, რომ ამ იარაღს საერთო უნდა ჰქონოდა საბჭოთა პისტოლეტ-ტყვიამფრქვევ ППШ-41-თან. ჩვენმა მზვერავმა ამოიცნო იარაღი. ეს იყო ვიეტნამური პისტოლეტ-ტყვიამფრქვევი K-50M”.
 
ვიეტნამური პისტოლეტ-ტყვიამფრქვევი K-50M” დაკეცილი დუგლუგით
შექმნის ისტორია
1950 წელს ჩინეთში დაწყებულ იქნა შპაგინის სისტემის პისტოლეტ-ტყვიამფრქვევის (ППШ-41) კლონის წარმოება, რომელიც საბჭოთა კავშირის მხრიდან ოფიციალური ლიცენზიის გაცემის საფუძველზე მოხდა. ჩინეთში წარმოებულ მოდელს შეიარაღებაში მიღებისას მიენიჭა სახელწოდება „Type 50“. გარდა ჩინეთისა, პისტოლეტ-ტყვიამფრქვევი „Type 50“ დიდი რაოდენობით მოხვდა ჩრდილოეთ ვიეტნამის შეიარაღებაში.
ფოტოზე გამოსახულია საბჭოთა ППШ-41-ის ჩინური ლიცენზირებული ვარიანტი „Type 50“
60-ანი წლების დასაწყისში ვიეტნამელებმა გადაწყვიტეს მოეხდინათ ჩინური პისტოლეტ-ტყვიამფრქვევბის გარკვეული გადამუშავება ისე, რომ მიეღოთ კომპაქტური მოდელი და ამავდროულად შენარჩუნებულიყო მისი საბრძოლო თვისებები. ასეთი იარაღს გამოყენაბა უფრო პრაქტიკული იქნებოდა ვიეტნამის გაუვალ ჯუნგლებში.
ვიეტნამელება კონსტრუქციიდან ამოიღეს ხის კონდახი, ლულის კოლოფზე დაამაგრეს მავთულისებური ფოლადისგან დამზადებული საკეცი დუგლუგი, რომელიც ფრანგული პისტოლეტ-ტყვიამფრქვევისგან „MAT-49“  აიღეს.
ფრანგული პისტოლეტ-ტყვიამფრქვევი „MAT-49“
კონსტრუქციის შემსუბუქების მიზნით ვიეტნამელებმა შეამოკლეს ლულის გარსაცმი, შიშველი ლულის წინა ნაწილზე დააყენეს კალაშნიკოვის ავტომატის მსგავსი წინა სამიზნე მოწყობილობა, ხოლო ცეცხლის სამართავი სახელურის როლში გამოიყენეს ასევე ჩინური წარმოების კალაშნიკოვის ავტომატის (Type-56) პისტოლეტისებური სახელური. პისტოლეტ-ტყვიამფრქვევის დანარჩენი მექანიზმი და მჭიდები (35 ცალ ვაზნაზე გათვლილი სექტორული /  დისკისებური 71 ცალ ვაზნიანი) მემკვიდრეობით ერგო ვიეტნამურ მოდიფიკაცის. ამგვარი გადამუშავების შემდეგ ვიეტნამელებმა იარაღს მიანიჭეს ოფიციალური სახელწოდება „K-50M“.
 ვიეტნამური პისტოლეტ-ტყვიამფრქვევი K-50M” გაშლილი დუგლუგით

გადაკეთება / წარმოება
ძირითადად ვიეტნამელებმა პისტოლეტ-ტყვიამფრქვევების დამზადება მოახდინეს უკვე მათ ხელთ არსებული ჩინური Type-50 –ების გადაკეთებით, თუმცა გარკვეული წყაროების თანახმად ცნობილია, რომ მცირე სერიული პარტიის სახით საკუთარი ძალებითაც აწარმოებდნენ.  1962-1963 წლებში ვიეტნამელ მებრძოლებს მიაწოდეს 7000 ცალი К-50М. ხოლო 1968 წლისთვის დაახლოებით 10 000 ცალი ეგზემპლარი იქნა გაგზავნილი სამხრეთ ვიეტნამის ფრონტის ხაზზე.
 
 
ცნობილია, რომ საკეცი დუგლუგები რიგ ეგზემპლარებზე დამზადებული იყო შედარებით მსხვილი ფოლადის მავთულისგან, ხოლო რიგ ეგზემპლარზე წვრილი დიამეტრის ფოლადის მავთულისგან, რომელიც ადვილად იღუნებოდა და დეფორმირდებოდა.
კონსტრუქციულად K-50M იმეორებდა საბჭოთა ППШ-41-ს, რომელიც თავისუფალი საკეტის პრინციპით იყო აგებული. სროლა სტანდარტულად ღია საკეტით წარმოებდა. სროლის რეჟიმების გადამრთველი (სელექტორი) ჩვეულ ადგილას (სასხლეტი კავის წინ) იყო განთავსებული. მცველის დანიშნულებას ასრულებდა გადასატენ სახელურზე შესრულებული მცოცავი დეტალი, რომელიც ახდენდა საკეტის ბლოკირებას წინ ან უკანა პოზიციაში. უკანა სამიზნე მოწყობილობაც სტანდარტულად ППШ-41-ის ანალოგს წარმოადგენდა და გათვლილი იყო 100/200 მეტრამდე სასროლათ.
К-50М დაკომპლექტებული იყო ჩინეთის მიერ წარმოებული Type-50-ის მჭიდებით, რომელიც  35 ცალ ვაზნას იტევდა. ასევე შესაძლებელი იყო 71 ცალ ვაზნაზე გათვლილი ППШ-41-ის დისკისებური მჭიდის გამოყენება. დისკისებური მჭიდის გამოყენების შემთხვევაში შეუძლებელი იყო დუგლუგის დაკეცვა, რადგანაც დუგლუგის ბოლოები ებჯინებოდა დისკისებური მჭიდის კედლებს.
 საერთო ჯამში K-50M იყო საიმედო და ეფექტური პისტოლეტ-ტყვიამფრქვევი, რომელსაც მემკვიდრეობით ერგო საბჭოთა ППШ-41-ის საბრძოლო თუ კონსტრუქციული თვისებები. თუმცა იგი ვერ დაიკვეხნიდა დამზადების ხარისხით, რადგანაც წარმოადგენდა ეგრედწოდებულ „ერზაც“ იარაღის კატეგორიას.
სტატიის ბოლოს კი აუცილებლად უნდა ავღნიშნო, რომ ვიეტნამელებმა ППШ-41-ის გადაკეთებით, ბევრად უფრო მოსახერხებელი და ეფექტური მოდელი შექმნეს, ვიდრე თავად მისმა კონსტრუქტორმა შპაგინმა, რომელმაც 1945 წელს წარმოადგინა საკეც დუგლუგიანი საცდელი მოდელი. ინფორმაცია აღნიშნულ მოდელზე შეგიძლიათ იხილოთ მოცემულ ბმულზე > საცდელი მოდელი ППШ-45

საცდელი ППШ-45

1941 წელს საბჭოთა კავშირის არმიამ შეიარაღებაში მიიღო გ.ს. შპაგინის (Г.С. Шпагин)  სისტემის პისტოლეტ-ტყვიამფრქვევი „ППШ-41“, რომელიც მეტწილად  აკმაყოფილებდა იმდროინდელ ფეხოსანთა მოთხოვნებს. თუმცა პისტოლეტ-ტყვიამფრქვევის რეალურმა საბრძოლო ექსპლუატაციამ აჩვენა, რომ საჰაერო დესანტს და ასევე გარკვეული სპეცოპერაციების შესრულებას ესაჭიროებოდა უფრო კომპაქტური გაბარიტების პისტოლეტ-ტყვიამფრქვევი.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე გ.ს. შპაგინმა შეიმუშავა სპეციალური მოდელი, რომელსაც ჰქონდა პისტოლეტისებური სახელური და მოხსნადი კონდახი. გარდა ამისა სპეციალური მოდელი ძირითადი ვარიანტისგან განსხვავდებოდა სექტორული ტიპის რეგულირებადი სამიზნე მოწყობილობით. იგი საცდელი ვარიანტის სახით იქნა დამზადებული.
 
საცდელი ეგზემპლარი მოხსნადი კონდახით და პისტოლეტისებური სახელურით. უჩვეულოა აგრეთვე პისტოლეტ-ტყვიამფრქვევის მჭიდი, რომელიც არის სწორი ფორმის და არა მოღუნული
 
მისი შესწავლისას აღმოჩნდა, რომ ცალკე კონდახის ტარება დამატებით დისკომფორტს წარმოადგენდა მსროლელისთვის და არ იყო პრაქტიკული. იარაღის სერიულ წარმოებაში ჩასაშვებათ საჭირო იქნებოდა გარკვეული მატერიალური ხარჯები, რის გამოც საბოლოოდ უარი თქვეს ასეთ მოდიფიკაციაზე.
 
1942 წელს საბჭოთა კავშირის არმიამ შეიარაღებაში მიიღო ალექსეი სუდაევის პისტოლეტ-ტყვიამფრქვევი ППС-42 და შემდგომ უკვე მისი განახლებული ვარიანტი ППС-43, რომელიც საჰაერო დესანტისთვის ბევრად მისაღებ ვარიანტს წარმოადგენდა, ვიდრე ППШ-41.  
 
ალექსეი სუდაევის პისტოლეტ-ტყვიამფრქვევი ППС-43
 
ППС-43 შპაგინის სისტემის პისტოლეტ-ტყვიამფრქვევთან (ППШ-41) შედარებით იყო უფრო კომპაქტური და გააჩნდა მეტალისგან დამზადებული საკეცი დუგლუგი, რაც მნიშვნელოვნად აადვილებდა იარაღის გადატანას/ტარებას დესანტირებისას.

მიუხედავად ამისა, 1943 წელს შპაგინმა განაგრძო მუშაობა ახალ პისტოლეტ-ტყვიამფრქვევზე და 1945 წელს წარმოადგინა საკუთარი კონსტრუქციის ახალი საცდელი ვარიანტი სახელწოდებით „ППШ-45”.
 
ППШ-45 გაშლილი დუგლუგით და 35 ცალ ვაზნაზე გათვლილი სექტორული მჭიდით
 
ППШ-45 წარმოადგენდა ადრეული პისტოლეტ-ტყვიამფრქვევის მთლინად მეტალის ვარიანტს, რომელსაც ჰქონდა ჩონჩხისებური ფორმის საკეცი დუგლუგი. აღნიშნულ მოდელში ორიგინალური გადაწყვეტილება იყო ის, რომ დაკეცილი დუგლუგი გამოიყენებოდა  როგორც ცეცხლის სამართავი პისტოლეტისებური სახელური.
 
 
ППШ-45 დაკეცილი დუგლუგით და 71 ცალ ვაზნაზე გათვლილი დისკისებური მჭიდით. ფოტოზე ჩანს თუ როგორ ასრულებდა დაკეცილი დუგლუგი პისტოლეტისებური სახელურის დანიშნულებას

იარაღს ჰქონდა სწორკუთხოვანი მოყვანილობის ლულის კოლოფი, რომელიც  მარტივად მზადდებოდა ფოლადის ფურცლებისგან. მისი წინამორბედისგან განსხვავებით ППШ-45-ს გააჩნდა ლულის კოლოფზე დამაგრებული დამატებითი მოძრავი დეტალი პატარა ფარის სახით. მეტალის მოძრავი ფარი ზევით აწეულ მდგომარეობაში საიმედოდ ახდენდა გადასატენი სახელურის ბლოკირებას და იცავდა იარაღს ლულის კოლოფში ჭუჭყის/მტვრის  მოხვედრისგან.


ППШ-45 დამზადდა ორი საცდელი ვარიანტის სახით: 1. ვარიანტი, რომელიც სტანდარტულად იკვებებოდა, როგორც 35 ცალ ვაზნაზე გათვლილი სექტორული ტიპის მჭიდით, ასევე დისკისებური მჭიდით (71 ცალ ვაზნაზე); 2. ვარიანტი, რომელიც მხოლოდ სექტორული მჭიდებით იკვებებოდა. მთავარ სხვაობას ამ ვარიანტებში წარმოადგენდა მჭიდის მიმღებები. ორივე საცდელ მოდელს ჰქონდა 500 მეტრამდე სასროლად განკუთვნილი რეგულირებადი სექტორული სამიზნე მოწყობილობა.

საბოლოოდ ППШ-45 არ იქნა შეიარაღებაში მიღებული და მხოლოდ საცდელი ეგზემპლარების დამზადებით დასრულდა მისი ისტორია.

Reichsrevolver M1879 და Reichsrevolver M1883

1870-ანი წლების მეორე ნახევარში გერმანიის ხელისუფლებამ მიიღო გადაწყვეტილება, რომ მთლიანად გაძლიერებულიყო არმიის შეიარაღება. ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე მოძველებული ცეცხლსასროლი იარაღი ან ახალი მოდელებით უნდა ამოეცვალათ, ან მოეხდინათ შეიარაღებაში არსებული ეგზემპლარების საფუძვლიანი მოდერნიზაცია. ცვლილება შეეხებოდა, როგორც მსხვილ შეიარაღებას, ასევე ხელის ცეცხლსასროლ იარაღს. ერთერთი მიმართულება, რომელზეც გერმანელები ყურადღებას ამახვილებდნენ იყო მოკლელულიანი ცეცხლსასროლი იარაღი. სწორედ აღნიშნულ პერიოდში გადაწყდა, რომ შექმნილიყო ძლიერი საარმიო რევოლვერი. 1873 წლიდან პრუსიაში დაიწყეს სხვადასხვა იმპორტული რევოლვრების გამოცდა, რომელთა შორისაც იყო ინგლისური ადამსი, ამერიკული კოლტი M1873, სმიტ ვესონის მოდელი ნომერი 3, ავსტრო-უნგრული გასერი M1870 და ლეფოშეს სარჭიან ვაზნებზე გათვლილი სხვადასხვა რევოლვერები. გამოცდები მიზნად ისახავდა ეგზემპლარების შესწავლას, რის შედეგადაც მათგან უნდა ამოკრეფილიყო საუკეთესო საბრძოლო/საექსპლუატაციო თვისებები და ამ ყველაფრის გათვალისწინებით მოეხდინათ გერმანული რევოლვერის შემუშავება. ახალი რევოლვერი გახდებოდა ერთგვარი სტანდარტული საარმიო მოდელი, რომლითაც შეიარაღდებოდა გერმანიის 4 სამეფოს (პრუსიის, ბავარიის, საქსონიის და ვიურტემბერგის) არმია.
1878 წელს შპანდაუს (გერმანიის ადმინისტრაციული ოლქი) მეიარაღეების მიერ დამზადებულ იქნა პირველი პროტოტიპი, რომელიც გამოცდების შემდეგ, 1879 წელს ოფიციალურად მიიღეს შეიარაღებაში.
 
„Reichsrevolver M1879“
რევოლვერს მიენიჭა სახელწოდება „Reichsrevolver M1879“ (ცნობილია ასევე სახელწოდებით „Reichs-Commissions-revolver Modell 1879“). გერმანიის არმიაში რევოლვერს ხშირად უწოდებდნენ  კავალერიულ რევოლვერს (Cavalry revolver), რადგანაც თავდაპირველად სწორედ დრაგუნებს (დრაგუნის განმარტება - ჯარისკაცი ან ოფიცერი ისეთი კავალერიული ნაწილებისა, რომლებიც განკუთვნილნი იყვნენ ქვეითად და ცხენდაცხენ საბრძოლველად) გადაეცათ.


„Reichsrevolver M 1879“ წარმოადგენდა საკმაოდ საიმედო იარაღს, რომელიც იყო მასიური წარმოებისთვის იოლი და ძალზედ მარტივად გამოსაყენებელი. მისი მონოლითური (მთლიანი) ჩარჩო მზადდებოდა ფოლადისგან. ჩარჩოს წინა ნაწილში შესრულებული ჰქონდა მსხვილი და დაკუთხული ცხვირი, რომლის ქვემოთაც  გაკეთებლი იყო დოლურის ღერძის ნასვრეტი. ჩარჩოს ცხვირში ჩამაგრებული იყო ფოლადის ლულა. ლულის განუყოფელ ნაწილს წარმოადგენდა მაღალი წინა სამიზნე მოწყობილობა. უკანა სამიზნე მოწყობილობის როლს ასრულებდა რევოლვერის ჩარჩოს ზემოთა მხრიდან გაკეთებული V-სებრი ჭრილი. ფოლადისგან დამზადებულ დოლურას გააჩნდა ვაზნებისთვის განკუთვნილი 6 ცალი კამერა. დოლურას წინა ნაწილში შესრულებული ჰქონდა ამონაჭრელებელი, რაც მისი საერთო წონის შემცირებისთვის იყო განკუთვნილი. დოლურას უკანა ნაწილში ჰქონდა ფიქსატორის ენისთვის გაკეთებული ღარები.
ვაზნების ჩასალაგებელი კარები
დოლურის ვაზნებით შევსება და გასროლის შემდეგ მასრების ამოღება ხდებოდა რევოლვერის ჩარჩოს მარჯვენა მხარეს დოლურის უკან დამაგრებული სპეციალური კარებიდან.

ფოტოზე ჩანს ბერკეტის სახით შესრულებული რევოლვერის ღერძის ფისაქტორი

დოლურაში ვაზნების ჩალაგების და მასრების ამოღების ალტერნატიულ გზას წარმოადგენდა რევოლვერის ჩარჩოდან დოლურის მოხსნა. დოლურის მოხსნა და რევოლვერისგან განცალკევება შესაძლებელი იყო მას შემდეგ, რაც მსროლელი 90 გრადუსით დაწევდა დაბლა დოლურის ფიქსტორ ბერკეტს, წინიდან მოქაჩავდა დოლურის ღერძს და მოხსნიდა მას ჩარჩოდან. რევოლვერის კონსტრუქციაში არ იყო გათვალისწინებული მასრების ამოყრისთვის განკუთვნილი რაიმე მოწყობილობა ან მექანიზმი. შესაბამისად მათ კომპლექტაციაში მოჰყვებოდა ხისგან, ან სპილენძისგან დამზადებული ღერო, რომელიც რევოლვერისგან განცალკევებით ინახებოდა და საჭიროების შემთხვევაში მსროლელი გამოიყენებდა მას დოლურის სავაზნე კამერებიდან მასრების ამოსაყრელად.
რევოლვერის საბრძოლო ზამბარა
 
„Reichsrevolver M 1879“-ს ჰქონდა ერთმაგი მოქმედების (SA) სასხლეტი მექანიზმი, რომელიც ჩამონტაჟებული იყო ჩარჩოს შიგნით. საბრძოლო ზამბარა განლაგებული იყო მოგრძო და ამავდროულად მოღუნულ სახელურში. რევოლვერის ჩახმახი იყო ღია და გააჩნდა საკმაოდ გრძელი ნისკარტი. რევოლვერის ჩარჩოზე მარცხენა მხრიდან განთავსებული იყო დროშისებური მცველი.
რევოლვერის დამრტყმელ-სასხლეტი მექანიზმის მუშაობის ანიმაცია
რევოლვერის სახელურს გააჩნდა ხისგან დამზადებული ლოყები, რომელიც ხრახნის მეშვეობით მაგრდებოდა ჩარჩოზე.  სახელურს ქვედა ნაწილში დამაგრებული ჰქონდა ქამრისთვის განკუთვნილი ფოლადის რგოლი.


Reichsrevolver М1879 -ისთვის შემუშავებულ იქნა 10,6მმ კალიბრის ცენტრალური აალების ვაზნა, რომელიც დღეს ცნობილია აღნიშვნით „10,6x25mm R“ (10,8mm Officers revolver, 10.8x25 MRR, 10,55mm M1879). Reichsrevolver М1879 -ის შეიარაღებაში მიღების შემდეგ „10,6x25mm R“ ტიპის ვაზნა გახდა გერმანიის საშტატო რევოლვერის ვაზნა. იგი გეომეტრიულად და მახასიათებლებით ახლოს იყო .44 S&W Russian (.44 Russian) ვაზნასთან. გერმანული რევოლვერის ვაზნის ტაქტიკურ-ტექნიკური მახასიათებლები ასე გამოიყურებოდა:

აღნიშნული ვაზნა მზადდებოდა სხვადასხვა მწარმოებლების მიერ, მათ შორის გერმანიის საზღვრებს გარეთაც. კერძოდ: ავსტრიაში, ესპანეთში და მცირე რაოდენობით დანიაში. ვაზნა „10,6x25mm R“ გაყიდვაში იყო 1939 წლამდე, ხოლო შემდგომ შეწყდა მათი წარმოება.
რევოლვერის ვაზნები და ორიგინალური მუყაოს კოლოფი
Reichsrevolver M1879 გამოირჩეოდა კარგი სიზუსტით, იყო მარტივი კონტრუქციის და მასში გამოყენებული ვაზნა იძლეოდა კარგ შემაჩერებელ ეფექტს, თუმცა იგი იყო ზედმეტად დიდი ზომის. ასევე მისი სახელური სხვა რევოლვერებთან შედარებით იყო მოუხერხებელი.
რევოლვერი კომპლექტებოდა ტყავისგან დამზადებული შალითით (ბუდით), რომელსაც არ გააჩნდა სათადარიგო ვაზნების ჩასალაგებელი ჯიბე. შესაბამისად რევოლვერის მფლობელებს უწევდათ სათადარიგო ვაზნების ცალკე ტარება. 
რევოლვერის წარმოება ხდებოდა რამოდენიმე ქარხნის მიერ, რომელთა შორისაც აღსანიშნავია შემდეგი ცნობილი ქარხნები:
·         VC Schilling & Cie
·         Spangenberg & Sauer
·         C.G. Haenel & Cie
·     Franz V. Dreyse / Rheinische Metallwaren & Maschinenfabrik Sommerda
·         Gebrüder Mauser & Cie
ასევე დამატებით დეტალების წარმოების პროცესში ჩართული იყო საწარმო:
·         Königliche Gewehrfabrik Erfurt.
 
აღნიშნული ჩამონათვალით შეიძლება ითქვას, რომ ფაქტიურად ყველა მსხვილი იარაღის ქარხანა, რომელიც  იმ პერიოდში გერმანიაში ოპერირებდა, ჩართული იყო  Reichsrevolver M1879 -ის წარმოებაში.
რევოლვერების მიწოდება უნდა მომხდარიყო შემდეგი პრინციპით:
1. ქალაქ ზულის იარაღის კონსორციუმი (მასში შედიოდნენ Spangenberg & Sauer, VC Schilling & Cie  და C.G. Haenel & Cie) მოახდენდა რევოლვერების დამზადებას პრუსიისთვის, საქსონიისთვის და ბავარიისთვის.
პირველი კონტრაქტი გაფორმდა 1879 წლის 24 მარტს, რომლის თანახმად ჯამში პრუსიის კავალერიისთვის, ფეხოსნებისთვის და საველე არტილერიისთვის დამზადდა 41 000 ცალი რევოლვერი. 1882 წელს გაფორმდა ახალი კონტრაქტი, რომლის თანახმად კიდევ 9000 რევოლვერი დამზადდა პრუსიის კირასირებისთვის (აბჯროსნებისთვის). 1882 წლის 14 იანვარს მოხდა დაკვეთა 2795 ცალ რევლვერზე, რომელიც კონკრეტულად ბავარიისთვის უნდა დაემზადებინათ. ამავე წლის 11 ოქტომბერს დამატებითი შეკვეთის საფუძველზე ბავარიისთვის დამზადდა 428 ცალი რევოლვერი. საქსონიისთვის რევოლვერების დამზადება განხორციელდა 1882 წლის 16 მარტს დადებული კონტრაქტის თანახმად. რომელიც ითვალისწინებდა 2000 ცალი რევოლვერის დამზადებას, ხოლო  1883 წლის 28 თებერვალს გაფორმებულ იქნა ახალი კონტრაქტი დამატაებით 2200 ცალ რევოლვერზე. ზულის კონსორციუმის რევოლვერების მარკირება ხდებოდა ქარხნების ინიციალებით [S&S. / V.C.S. / C.G.H. / SUHL].
გარდა ზემოაღნიშნულისა 1879 წლის 24 მარტს პრუსიამ გააფორმა კონტრაქტი ფრანც დრეიზეს (Franz V. Dreyse) ფაბრიკასთან, რომლის თანახმად პრუსიისთვის დამზადდა 19 000 ცალი რევოლვერი. 1880 წლის 22 მაისს ამავე ქარხანას  ბავარიამ დაუკვეთა 545 ცალი რევოლვერი.
ძმები მაუზერების ფაბრიკამ (Gebrüder Mauser & Cie) კონტრაქტი გააფორმა 1879 წლის 31 ოქტომბერს, რომლის თანახმად ბავარიისთვის დაამზადა 5003 ცალი რევოლვერი. ასევე ამავე წლის დეკემბრის თვეში მაუზერის ფაბრიკამ გააფორმა კონტრაქტი ვიურტენბერგის სამეფოსთან, რომლის მიხედვით დაამზადა 3000 ცალი რევოლვერი.


რევოლვერების ჩარჩოზე მარცხენა მხრიდან, სასხლეტი კავის ზევით ხდებოდა მწარმოებელი ქარხნის წარწერის სახით დატანა, რომელიც  ოვალში იყო ჩასმული. ასევე ჩარჩოზე ლულის ჩამაგრების ადგილთან, ხდებოდა სპეციალური დამღის დატანა, რომლის მიხედვითაც შესაძლებელი იყო ამოცნობა, თუ რომელ სამეფოს ეკუთვნოდა რევოლვერი.

რევოლვერის გადამუშავება  და ახალი მოდელი "Reichsrevolver M1883"
რევოლვერის შეიარაღებაში მიღებიდან ძალიან მალევე, აღმოჩნდა, რომ იგი გარკვეული სამხედრო მოსამსახურეებისთვის იყო ზედმეტად დიდი და მოუქნელი. "Reichsrevolver M1879" კავალერიის რიგების მოთხოვნებს ასე თუ ისე აკმაყოფილებდა, მაგრამ ფეხოსანთა ოფიცრების, უნტერ-ოფიცრებს, სამხედრო მედ-პერსონალს (სანიტრებს) და სამხედრო-საორკესტრო მუსიკოსებს,  რომელთაც ეკუთვნოდათ ცეცხლსასროლი იარაღის ტარება, უფრო კომპაქტური მოდელი ესაჭიროებოდათ. შესაბამისად დაფიქრდნენ Reichsrevolver M1879 -ის გადამუშავებაზე, რაც გულისხმობდა მასში გარკვეული კონსტრუქციული ცვლილების შეტანას და გაუმჯობესებას.

ფოტოზე გამოსახულია პირველი გადამუშავებული პროტოტიპი. ეგრედწოდებული გარდამავალი მოდელი "Reichsrevolver M1879/1883" (M79/83), რომელსაც შეუცვალეს ჩარჩოს წინა ნაწილი (იგი იქნა შემოკლებული) და შეუცვალეს ტარის ფორმა. ტარი გახდა უფრო მოღუნული და მომრგვალდა მისი ქვედა ნაწილი.

1883 წელს შეიარაღებაში წავიდა ახალი, გადამუშავებული მოდელი "Reichsrevolver M1883", რომელიც ძველი "Reichsrevolver M1879"-ისგან განსხვავებოდა შემდეგი ნიუანსებით:
1.      დამოკლდა რევოლვერის ლულა და ჩარჩო, რამაც განაპირობა რევოლვერის საერთო სიგრძის და წონის შემცირება;
2.      შეიცვალა დროშისებური მცველის მუშაობის პრინციპი. M1883 -ში მცველის გააქტიურებისას ხდებოდა ჩახმახის ბლოკირება ნახევრად შეყენებულ მდგომარეობაში;
3.      შეიცვალა პისტოლეტის სახელური, რომელიც გარდამავალი მოდელის მსგავსად მომრგვალდა ბოლოში და გახდა უფრო მოღუნული
4.      შეიცვალა დოლურაზე არსებული ამონაჭრელი ღარების ფორმა და რევოლვერის ჩარჩოზე დოლურის ფიქსაციის კონსტრუქცია;
5.      ლულის ცხვირიდან გაქრა რგოლისებური გაფართოვება;
6.      შიცვალა ლულის ჭრილების გეომეტრია;

ზევით ძველი Reichsrevolver M1879, ხოლო ქვევით გადამუშავებული Reichsrevolver M1883

გადამუშავების შედეგად Reichsrevolver M1883 გამოვიდა უფრო მსუბუქი, კომპაქტური და მოსახერხებელი, ვიდრე მისი წინამორბედი მოდელი. Reichsrevolver M1883 ძირითადად ოფიცერთა რიგებში ხვდებოდა. ასევე შესაძლებელი იყო, რომ მსურველს საკუთარი თანხით შეეძინა იგი. აქედან გამომდინარე სხვადასხვა წყაროებში Reichsrevolver M1883 მოხსენიებულია, როგორც ოფიცრების რევოლვერი. მიამორბეუხედავად ცვლილებებისა, ახალი რევოლვერი არ გადამუშავებულა ძირეულად და მას გააჩნდა მისი წინამორბედი მოდელისათვის დამახასიათებელი უარყოფითი ფაქტორები. ბევრი იარაღის ექსპერტი და ისტორიკოსი თვლის, რომ Reichsrevolver M1883 შეიარაღებაში მიღების დორს უკვე იყო მორალურად მოძველებული რევოლვერი.
ფოტოზე გამოსახულია "Reichsrevolver M1883", რომელიც განკუთვნილი იყო უნტერ-ოფიცრებისთვის, სამხედრო მედ-პერსონალისთვის და სამხედრო ორკესტრში მომსახურე პირებისთვის. იგი ოფიცრების რევოლვერისგან განსხვავდება უბრალო ხისგან დამზადებული გლუვი ტარის ლოყებით.
ფოტოზე გამოსახულია ოფიცრებისთვის განკუთვნილი ეგზემპლარი, რომელიც გამოირჩეოდა ტარის ლოყებზე შესრულებული რომბისებური ნაჭდევებით. ასევე ოფიცრებისთვის განკუთვნილი რევოლვერების დამუშავება და დაფარვა იყო უფრო მაღალ დონზე.
"Reichsrevolver M1883"-ის წარმოება
 ახალი რევოლვერის ძირითად მწარმოებლად ითვლებოდა ქალაქ ერფურტის (ERFURT)  იარაღის სამეფო ქარხანა, რომელმაც სულ ჯამში დაამზადა 92 500 ცალი რევოლვერი პრუსიისთვის და 2500 ცალი რევოლვერი ვიურტემბერგისთვის. ერფურტის მიერ დამზადებულ რევოლვერების ჩარჩოზე, მარცხენა მხრიდან დატანილი ჰქონდა ერფურტის იარაღის სამეფო ქარხნის დამღა გვირგვინის სახით.
დამზადებული რევოლვერების რაოდენობით მეორე ადგილზე იყო ზულის კონსორციუმი. კონსორციუმში შემავალი ქარხნების მიერ დამზადდა 10 000 ცალი რევოლვერი პრუსიისთვის, 8477 რევოლვერი ბავარიისთვის და 12 533 ცალი საქსონიისთვის.
ფრანც დრეიზეს ფაბრიკამ დამზდაა 13 000 ცალი რევოლვერი პრუსიისთვის და 860 ცალი ბავარიისთვის. რაც შეეხება ძმები მაუზერების ფაბრიკას, მათ მიერ მოხდა მხოლოდ 1500 ცალი "Reichsrevolver M1883"-ის დამზადება, რომლებიც ვიურტემბერგის სამეფოს გადაეცა.
"Reichsrevolver M1883" კომერციული ვარიანტები
გარდა სტანდარტული საარმიო "Reichsrevolver M1883"-ისა, კომერციული მიზნით იწარმოებოდა მისი საკმაოდ ბევრი ნაირსახეობა. აღნიშნული რევოლვერების ძირითადი ნაწილი მცირე სერიებად იწარმოებოდა არმიის ოფიცრებისთვის და ფლოტისთვის, რომელთაც საკუთარი სახსრებით შეეძლოთ მათი შეძენა. ასევე იწარმოებოდა რევოლვერები სამოქალაქო ბაზრისთვის.

ფოტოზე გამოსახულია კომერციული რევოლვერი, რომელიც სტანდარტული "Reichsrevolver M1883"-ისგან განსხვავდებოდა ორმაგი მოქმედების დამრტყმელ-სასხლეტი მექანიზმით. აღნიშნულ მოდელი პოპულარობით სარგებლობდა ოფიცერთა რიგებში, რომლებიც საკუთარი ხარჯებით ყიდულობდნენ მას.

ფოტოზე გამოსახულია რევოლვერი, რომელსაც აქვს სასხლეტი კავის დამცავზე დამატებითი სათითური, ხოლო ლულის ქვემოთ დამაგრებული აქვს მილისებური ღერო. აღნიშნულ ღეროში ჩამონტაჟებული იყო ზამბარა და სახელურიანი ღერო, რომლის მეშვეობითაც ხდებოდა დოლურიდან მასრების ექსტრაქცია. ექსტრაქციის მსგავსი პრინციპი მანამდე გამოიყენებოდა კოლტის რევოლვერებში.
1884 წელს ფრანც დრეიზეს (Franz V. Dreyse) ფაბრიკამ დაიწყო რევოლვერების წარმოება, რომელსაც გააჩნდა სასხლეტი კავის დამცავზე დამატებითი სათითე, განსხვავებული ტიპის ექსტრაქტორი და 2 ცალი სასხლეტი.
ფოტოზე გამოსახულია რევოლვერი, რომელსაც გააჩნია 2 ცალი სასხლეტი და ჩარჩოზე ლულის ქვემოთ დამონტაჟებული მასრების საექსტრაქციოს ღერო.
2 ცალი სასხლეტის მქონე რევოლვერის მექანიზმი მუშაობდა შემდეგი პრინციპით: წინა სასხლეტი კავზე ხელის დაჭერისას ხდებოდა ჩახმახის შეყენება,  დოლურას გადაბრუნება და დოლურას ბლოკირება (ე.წ. გასროლისთვის ბლოკირება).
ამ შემთხვევაში მსროლელს აქვს ალტერნატივა გააგრძელოს წინა სასხლეტზე დაწოლა ბოლომდე და მოახდინოს გასროლა. ან აუშვას ხელი სასხლეტს, რის შემდეგაც ჩახმახი დარჩება შეყენებულ მდგომარეობაში და საჭიროების შემთხვევაში მოახდინოს გასროლა უკანა სასხლეტზე თითის დაწოლით. უკანა სასხლეტი არის უფრო რბილი და მგრძნობიარე, რაც იძლევა უფრო ზუსტი დამიზნებითი გასროლის შესაძლებლობას. ფაქტიურად ეს მექანიზმი წააგავს შაშხანებში და კარაბინებში გამოყენებულ პრინციპს, რომელსაც დამაჩქარებელს (გერმანულად შნელერს) ეძახიან.
ფოტოზე გამოსახულია .380 კალიბრის რევოლვერის ვაზნაზე გათვლილი კომპაკტური მოდელი
1886 წელს დრეიზეს ფაბრიკამ დაიწყო კომპაქტური რევოლვერის წარმოება, რომელსაც ქჰონდა 2 ცალი სასხლეტი, ჩარჩოზე დამონტაჟებული მასრების ექსტრაქტორი, დამოკლებული ლულა და ტარი. ასეთ მოდელის კონსტრუქციიდან ამოღებული იყო დროშისებური მცველი და რევოლვერი გათვლილი იყო .380 კალიბრის რევოლვერის ვაზნაზე. დროშისებური მცველის მაგივრად რევოლვერს ჩახმახის უკან ჰქონდა მცოცავი ღილაკი, რომელიც ჩახმახისკენ მიწევის შემთხვევაში ახდენდა ჩახმახის ბლოკირებას. ასეთი კომპაკტური რევოლვერი სულ რამოდენიმე ათეული ეგზემპლარის სახით იქნა დამზადებული.
ბელგიური რევოლვერი გადასახსნელი ჩარჩოთი
"Reichsrevolver M1883"-ის ბაზაზე ბელგიაში დამზადებულ იქნა გადასახსნელი რევოლვერი, რომელიც გათვლილი იყო .450 კალიბრის რევოლვერის ვაზნაზრე.
ასეთი რევოლვერის გადახსნისას ვარსკვლავისენური ექსტრაქტორის მეშვეობით ხდებოდა დოლურის კამერებში არსებული ვაზნების/მასრების ერთდროული ამოყრა.
ზემოთ მოყვანილი ჩამონათვალი, არ წარმოადგენს კომერციული ეგზემპლარების სრულ დახასიათებას, რადგანაც ძალიან ბევრი ექსპერიმენტული სახის "Reichsrevolver M1883" იწარმოებოდა. არსებობდა სპეციალური შეკვეთით დამზადებული ეგზემპლარები გრავირებით და მოსევადებით. ასევე მზადდებოდა ეგზემპლარები სხვადასხვა არასტანდარტული სიგრძის ლულით.
1908 წელს გერმანიის არმიამ შეიარაღებაში მიიღო გეორგ ლუგერის ლეგენდარული თვითდამტენი პისტოლეტი „Parabellum P08“, რამაც გამოიწვია Reichsrevolver -ების წარმოების შეწყვეტა და უკანა ფლანგზე გადასვლა, თუმცა გარკვეული ნაწილი მაინც რჩებოდა შეიარაღებაში. პირველი მსოფლიო ომის დასრულების შემდეგ Reichsrevolver -ების დიდმა ნაწილმა უკვე საწყობებში და საცავებში გადაინცვლა, ხოლო ნაწილი კი ჩამოიწერა. მეორე მსოფლიო ომის მიწურულს, როდესაც გერმანიის შეექმნა იარაღის დეფიციტი, მოხდა დასაწყობებული რევოლვერების ამოღება. 1944-1945 წლებში Reichsrevolver-ების უმეტესობა გადაეცა Volkssturm-ს.  იქიდან გამომდინარე, რომ ამ პერიოდში აღარ იწარმოებოდა გერმანული ვაზნები „10,6x25mm R“ და იყო საკმაოდ დეფიციტური, რევოლვერების გარკვეული ნაწილს შეუცვალეს დოლურა ისე, რომ მასში შესაძლებელი გახდა ამერიკული .44 S&W კალიბრის ვაზნების გამოყენება.

ავსტრალიური F1

1960-ანი წლების დასაწყისში ავსტრალიაში ინიცირებულ იქნა პროექტი, რომელიც მიზნად ისახავდა ახალი პისტოლეტ-ტყვიამფრქვევის შექმნას. ახალი მოდელი ჩაანაცვლებდა იმ პერიოდში ავსტრალიის შიარაღებაში არსებულ პისტოლეტ-ტყვიამფრქვევ „Owen“-ს. 1961- წელს მომზადებულ იქნა გარკვეული ნახაზები და შემუშავდა პროტოტიპის ესკიზები, ხოლო 1962 წელს დამზადებულ იქნა პირველი საცდელი პროტოტიპი, რომელსაც მიენიჭა სახელწოდება „X-3”. გარკვეული გამოცდების შემდეგ ახალი პისტლეტ-ტყვიამფრქვევი შეიარაღებაში იქნა მიღებული სახელწოდებით „F1”.
პისტოლეტ-ტყვიამფრქვევი F1
 
პისტოლეტ-ტყვიამფრქვევი F1 იყენებდა თავისუფალი საკეტის პრინციპს, რომელშიც  სროლა ღია საკეტიდან წარმოებდა. გადასატენი სახელური განთავსებული იყო მარცხენა მხარეს. ლულის კოლოფი მზადდებოდა ცილინდრული ფორმის მილისგან და წინა ნაწილში გააჩნდა პერფორირებული (დასვრეტილი) სახის ლულის გარსაცმი. კონდახი შესრულებული იყო იმდაგვარად, რომ მისი მხარზე მიბჯენის წერტილი და ლულა ერთ ხაზზე იყო განლაგებული.  კონდახი ლულის კოლოფის უკანა ნაწილში სპეციალური ფიქსატორის მეშვეობით მაგრდებოდა. იარაღის დასაშლელად საჭირო იყო კონდახის მოხსნა, რის შემდეგაც დამაბრუნებელი ზამბარა და საკეტი ამოდიოდა მილისებური ლულის კოლოფიდან.


იარაღის კვება ხდებოდა სექტორული მჭიდებით, რომელიც ლულის კოლოფის ზემოდან მაგრდებოდა. მჭიდის ამდაგვარმა განთავსებამ განაპირობა სამიზნე მოწყობილობის მარჯვენა მხარეს გადახრა. უკანა სამიზნე წარმოადგენდა ძალზედ მარტივ ასიმეტრიული სამკუთხედის ფორმის დეტალს, რომელზეც დიოპტრული სამიზნის მსგავსი პატარა ნასვრეტი იყო შესრულებული. უკანა სამიზნე საჭიროების შემთხვევაში იკეცებოდა. ვინაიდან F1 -ზე მჭიდი განთავსებული იყო ზემოთა მხრიდან, გასროლის დროს მასრები ცვიოდა ლულის კოლოფის ქვემოთ, მჭიდის მიმღების პარალელურად შესრულებული ფანჯრიდან. ცეცხლის წარმოებისას მსროლელს უნდა გამოეჩინა გარკვეული ყურადღება. მაგალითად თუ იგი მეორე ხელს (წინა ხელს) შედარებით უკან (პისტოლეტის სახელურათ ახლოს) მოკიდებდა ლულის კოლოფს, იყო იმის ალბათობა, რომ ხელით გადაკეტავდა მასრების ამოსაყრელ ფანჯარას, რაც გამოიწვევდა იარაღის შეფერხებას, ან მოძრავი საკეტი „უკბენდა“ ხელზე. ასეთი შემთხვევის თავიდან ასაცილებლად ლულის კოლოფზე მასრების ამოსაყრელი ფანჯრის შემდეგ დამაგრდა სპეციალური შვერლი ჯებირის სახით. თუმცა რეალურ საექსპლუატაციო პრაქტიკაში ასეთი ჯებირი ვერ უზრუნველყოფდა საიმედო დაცვას.
 

პისტოლეტ-ტყვიამფრქვევს შეეძლო როგორც ერთეული, ასევე სრულიად ავტომატური ჯერებით სროლა. მცველის ფუნქციას ასრულებდა პისტოლეტისებური სახელურის ზემოთ, მარცენა მხრიდან განთავსებული დროშისებური გადამრთველი. ლულის გარსაცმს ბოლოში გააჩნდა სპეციალური ღარი, რომელზეც მაგრდებოდა ხიშტ-დანა. პისტოლეტ-ტყვიამფრქვევის სახელური, სასხლეტი და მისი დამცავი კავი, აღებულ იქნა ბრიტანული “L1A1” ტიპის შაშხანისგან. ამავე შაშხანისგან გადმოიტანეს ღვედის სამაგრი კაპი და კონდახის ბოლოში განთავსებული მეტალის  საზურგე. აღნიშნული დეტალებს “L1A1” ტიპის შაშხანის საწარმოო ხაზიდან მზა სახით აწვდიდნენ ქარხანას „Lithgow Small Arms Factory“, სადაც ხდებოდა F1-ის დამზადება / აწყობა. პისტოლეტ-ტყვიამფრქვევ F1 –ს კონსტრუქციული კუთხით ბევრი საერთო ჰქონდა ასევე ბრიტანულ პისტოლეტ-ტყვიამფრქვევ „Sterling“-თან. სწორედ „Sterling“-ის მჭიდებით ხდებოდა F1-ის ვაზნებით კვება.
F1-ის წარმოება დაწყებულ იქნა 1962 წლის მიწურულს და როგორც უკვე ავღნიშნეთ ზემოთ, ანხორციელებდა იარაღის ქარხანა „Lithgow Small Arms Factory“. 1963 წლის ივლისში ავსტრალიის არმიას მიაწოდეს პირველი შეკვეთა.

ავსტრალიელი მებრძოლი და F1
საერთო ჯამში F1 იყო მარტივი, საიმედო და მყარი კონსტრუქციის პისტოლეტ-ტყვიამფრქვევი, თუმცა ჰქონდა გარკვეული ექსპლუატაციური სახის ნაკლოვანებები, რის გამოც სამხედრო რიგებში არ სარგებლობდა პოპულარობით.
1963 წლიდან 1973 წლის ჩათვლით დამზადებულ იქნა დაახლოებით 25 000 – 25 136 ცალი პისტოლეტ-ტყვიამფრქვევი F1. იგი ავსტრალიის არმიის შეიარაღებაში ირიცხებოდა 1980-ანი წლების მიწურულამდე. 1990 წელს ავსტრალიამ მასიურად დაიწყო არმიის გადაიარაღება საიერიშო შაშხანით „F88 Austeyr“, რომელიც ავსტრიული „Steyr AUG“ -ის ლიცენზირებულ მოდელს წარმოადგენდა. შესაბამისად F1-მა საცავებში გადაინაცვლა. რიგი წყაროების თანახმად შეიარაღებიდან ამოღებული F1 –ც მცირე ნაწილი (28 ცალი ეგზემპლარის სახით) შეიძინა მალაიზიამ. ასევე გარკვეული რაოდენობა გადაეცა პაპუა-ახალი გვინეის პოლიციას, ხოლო გარკვეული ნაწილი მოხვდა როდეზიის არმიაში.
1967 წელი ვიეტნამის ომი. ავსტრალიის სამეფო პოლკის მე-7-ე ბატალიონის სამხედრო მოსამსახურე, თავდაცვის მინისტრის მალკოლმ ფრეიზერისთვის (Malcolm Fraser) ახდენს F1-ის დემონსტრირებას. ფოტოს ავტორი Bryan Campbell.
F1 გამოიყენებოდა როდეზიის ომში და ვიეტნამის ომის დროს ჩატარებულ სხვადასხვა სამხედრო ოპერაციებში.
 
 

Colt Open Top Pocket Model 1871

1871 წელს კომპანია COLT-მა (ამ პერიოდში კომპანიის სრული დასახელება იყო  „Colt's Patent Fire Arms Manufacturing Company“) წარმოებაში ჩაუშვა ჯიბის რევოლვერი ღია ჩარჩოთი. ეს რევოლვერი არის კოლტის ისტორიაში პირველი ჯიბის რევოლვერი, რომელიც გათვლილი იყო წრიული აალების უნიტარულ ვაზნაზე. რევოლვერის კონსტრუქტორები იყვნენ ამერიკელი ვილიამ მეისონი (William Mason) და ჩარლი ბრინკერჰოფ რიჩარდსი (Charles Brinckerhoff Richards). ცნობისთვის ზუსტად 1871 წელს კომპანია კოლტმა წარმოებაში ჩაუშვა ასევე უნიტარულ ვაზნაზე გათვლილი მცირე ზომის რევოლვერი სახელწოდებით Colt House Revolver. (სამომავლოდ აღნიშნულ  რევოლვერზეც შემოგთავაზებთ სტატიას).
 
 Colt Open Top Pocket Model 1871
რევოლვერმა გამოსვლის დღიდანვე მოიპოვა პოპულარულობა და დიდ მოწონებას იმსახურებდა სამოქალაქო პირებში. ამ პერიოდში იარაღის ბაზარზე  წარმოდგენილი იყო  კოლტის მთავარი კონკურენტის სმიტ და ვესონის (Smith & Wesson) იაფფასიანი ჯიბის რევოლვერი მოდელი 1, რომელის ღირებულაც 2$-ს შეადგენდა. კომპანია კოლტის პრეზიდენტის რიჩარდ ჯარვიშის (Richard Jarvis) გადაწყვეტილებით იგი არ აპირებდა კონკურენცია გაეწია იაფფასიანი რევოლვერებისთვის, რადგანაც ორიენტირებული იყო ხარისხიანი პროდუქციის შექმნაზე. შესაბამისად მაღალი ხარისხით დამზადებული რევოლვერი Colt Open Top Pocket Model 1871 -ის ფასი შეადგენდა 8$-ს. 70-ანი წლების მიწურულს Colt Open Top Pocket Model 1871-ს კონკურენცია გაუწია ასევე ესპანეთიდან და ბელგიიდან იმპორტირებულმა იაფიანმა რევოლვერებმა.
სახელოწდება „Open Top Pocket Revolver“ მოწმობდა, რომ რევოლვერის ჩარჩო იყო ზევითა მხრიდან ღია. თავად ჩარჩოს დამზადება ხდებოდა თითბერისგან, თუმცა მცირე სერიებად იწარმოებოდა ასევე მოვერცხლილი და მონიკელებული ჩარჩოთიც. რევოლვერის დოლურა იყო გლუვი ფორმის და მასში თავსდებოდა 7 ცალი .22 კალიბრის წრიული ვაზნები (.22Short და .22Long). რევოლვერის ტარის ფორმა შესრულებული იყო ჩიტის თავის მოყვანილობით და გააჩნდა მოვარდისფერო ხისგან (palissandre) ან ბერძნული კაკლისგან  დამზადებული ლოყები. ასევე იწარმოებოდა სპილოს ძვლისგან დამზადებული ტარის ლოყებიც. რევოლვერის დამრტყმელ-სასხლეტი მექანიზმი იყო ერთმაგი მოქმედების (SA) და გააჩნდა ჩარჩოს გამონაზრდში დამალული სასხლეტი, რაც იმ პერიოდში ერთგვარ მოდას წარმოადგენდა.
Colt Open Top Pocket Model 1871 ადრეული ვარიანტი ლულს გვერდით არსებული მასრების ამოსაგდები ღერძით
რევოლვერის ლულაზე მარჯვენა მხრიდან დამაგრებული იყო მასრების ამოსაგდები ღერძი (ზუმბა), რომელიც მხოლოდ ადრეული პარტიის მოდელებზე კეთდებოდა. დაახლოებით 1874 წლიდან მასრების ამოსაყრელი ამოღებულ იქნა კონსტრუქციიდან.
 რევოლვერის ჩარჩოდან მოხსნილი ლულა და დოლურა
1874 წლიდან დამზადებულ რევოლვერებში მასრების ამოსაყრელად მფლობელს დოლურა უნდა მოეხსნა  ჩარჩოსგან. ცარიელი დოლურის ვაზნებით შევსება შესაძლებელი იყო, როგორც მოხსნილი დოლურის დროს, ასევე რევოლვერის ჩარჩოს ფარზე მარჯვენა მხარეს გაკეთებული ამონაჭრელიდან. რევოლვერი იწარმოებოდა 2 განსხვავებული სიგრძის ლულით: 1. 2-3/8″ ინჩი (60,33 მმ) და  2-7/8″ ინჩი (73 მმ).
რევოლვერის ჩარჩოს ფარზე შესრულებული ჭრილი, დოლურაში ვაზნების ჩასალაგებლად
ზუსტად უცნობია როდის დასრულდა აღნიშნული რევოლვერების წარმოება. რიგი წყაროების თანახმად რევოლვერის წარმოაბა შეწყდა 1877 წელს, ხოლო კომპანიის კომერციულ კატალოგებში რევოლვერი გვხდება 1880 წლამდე. ცნობილია, რომ სულ 1880 წლამდე გაყიდულ იქნა დაახლოებით 114 000-114 200 ცალი ეგზემპლარი.